Józef Padewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Józef Padewski
Józef Podeszwa
biskup
Józef Padewski
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 18 lutego 1894
Antoniów
Data i miejsce śmierci 10 maja 1951
Warszawa
Pierwszy Biskup Polskiego Narodowego Kościoła Katolickiego w Polsce
Okres sprawowania 1931–1951
Wyznanie starokatolickie
Kościół Polski Narodowy Kościół Katolicki
Prezbiterat 16 grudnia 1919
Nominacja biskupia 1935
Sakra biskupia 26 sierpnia 1936
Grób bpa Józefa Padewskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie, zdj. z 23 lipca 2008

Józef Padewski, właśc. Józef Podeszwa (ur. 18 lutego 1894 w Antoniowie, zm. 10 maja 1951 w Warszawie) – biskup polskiej diecezji misyjnej Polskiego Narodowego Kościoła Katolickiego w Stanach Zjednoczonych Ameryki i Kanadzie (PNKK). Uwięziony na Rakowieckiej przez funkcjonariuszy UB i zamordowany w areszcie[1].

Młodość[edytuj | edytuj kod]

W 1913 Józef Padewski ukończył gimnazjum w Krasnymstawie i wyjechał wraz z falą emigracji pracowniczej do Detroit, gdzie uzupełnił wykształcenie średnie i uczył się języka angielskiego. W Detroit nawiązał kontakt z Polskim Narodowym Kościołem Katolickim, a w 1916 rozpoczął studia teologiczne w Seminarium PNKK, by 16 grudnia 1919 przyjąć święcenia kapłańskie z rąk Pierwszego Biskupa PNKK Franciszka Hodura. W 1931 ks. Józef Padewski został skierowany do Polski, by pomóc w budowaniu wspólnoty kościoła narodowego w swojej ojczyźnie. Początkowo był on pomocnikiem bpa Leona Grochowskiego — ordynariusza PNKK w Polsce.

Biskup PNKK[edytuj | edytuj kod]

W styczniu 1933, na sesji Rady Kościoła w Warszawie, obradującej pod przewodnictwem bpa Franciszka Hodura, ks. Józef Padewski został powołany na stanowisko przewodniczącego Rady Kościoła i administratora PNKK w Polsce. Podczas II synodu PNKK w 1935 został wybrany na biskupa, a w dniu 26 sierpnia 1936 otrzymał sakrę biskupią w Scranton.

W okresie II wojny światowej aktywnie uczestniczył w obronie PNKK przed likwidacją; po trudnych konferencjach bpa J. Padewskiego z władzami okupacyjnymi i sprawdzeniu przynależności Kościoła do Unii Utrechckiej Kościołów Starokatolickich, Kościół został dopuszczony do działalności w Generalnym Gubernatorstwie. Na początku września 1942 bp Józef Padewski został aresztowany przez okupanta i osadzony w więzieniu Montelupich w Krakowie, a następnie wywieziony do Tittmoning, został jednak uwolniony przez Szwajcarski Czerwony Krzyż w ramach wymiany jeńców wojennych. W 1944 wyemigrował do Stanów Zjednoczonych.

Okoliczności śmierci[edytuj | edytuj kod]

20 lutego 1946 biskup Padewski ponownie wrócił do kraju, wpłynęło to znacznie na zaktywizowanie działalności duszpasterskiej polskonarodowego duchowieństwa. W niedługim czasie po II wojnie światowej został oskarżony o nielegalny obrót obcą walutą. Był to jednak tylko pretekst, bo za jego aresztowaniem krył się wątek polityczny. Jednemu z księży udało się zbiec z okupowanej przez sowieckich komunistów Polski i wyjechać do USA, a następnie zostać księdzem PNKK. Był to ks. Tomasz Kołakowski. On też ujawnił w USA zbrodnie katyńskie dokonane na Polakach, dlatego też PNKK był uważany przez władze komunistyczne PRL za narzędzie "amerykańskiego imperializmu". Bp Józef Padewski został zdradzony przez współbraci w kapłaństwie (którzy dla awansu w hierarchii kościelnej poszli na układ z komunistami) i aresztowany 17 stycznia 1951. Przebywał w więzieniu politycznym na Rakowieckiej w Warszawie, gdzie 10 maja 1951 został zakatowany na śmierć przez funkcjonariuszy UB[1]. Mimo licznych protestów ze strony Władz PNKK oraz Ambasady Amerykańskiej w Polsce, nie udało się doprowadzić do wykrycia sprawców mordu biskupa.

Pogrzeb bpa Józefa Padewskiego odbył się 14 maja 1951 nocą, w gronie kilku najbliższych współpracowników bpa Padewskiego na cmentarzu Kościoła Polskokatolickiego w Warszawie. Funkcjonariusze bezpieczeństwa gęsto obstawili przycmentarny teren, zaś pierwotnie zamordowanego planowano pochować w garniturze i po świecku, na co nie zgodzili się polskokatolicy i szybko zorganizowali godne urzędu szaty.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Barbara Polak, Ryszard Michalak. Dziel i rządź. „Biuletyn IPN”, s. 24, marzec 2004. Dom Wydawniczy Bellona. ISSN 1641-9561. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
Biskup
Władysław Faron
POL Kraków COA.svg Pierwszy Biskup
Polskiego Narodowego Kościoła Katolickiego w Polsce
1931–1951
POL Kraków COA.svg Następca
Kolegium Biskupie