Józef Pinior

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Józef Pinior
Józef Pinior.jpg
Józef Pinior w Pałacu Prezydenckim po odznaczeniu go Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski 31 sierpnia 2011
Data i miejsce urodzenia 9 marca 1955
Rybnik
Senator z okręgu wyborczego nr 2
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Okres urzędowania od 8 listopada 2011
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Józef Pinior (ur. 9 marca 1955 w Rybniku) – polski polityk, działacz opozycji w PRL, od 2004 do 2009 poseł do Parlamentu Europejskiego, senator VIII kadencji.

Spis treści

[edytuj] Życiorys

[edytuj] Wykształcenie i praca zawodowa

Absolwent (1978) prawa na Uniwersytecie Wrocławskim. Ukończył też Podyplomowe Studium Etyczno-Religioznawczego UWr (1980) oraz Szkołę Nauk Społecznych przy Instytucie Filozofii i Socjologii PAN (1994). W latach 1993–1994 był stypendystą New School University w Nowym Jorku.

Od 1978 był zatrudniony jako tłumacz w Wydziale Operacji Zagranicznych oddziału NBP we Wrocławiu. W 1989 został pracownikiem naukowym UWr. Od 1994 prowadzi wykłady na Uniwersytecie Ekonomicznym we Wrocławiu, a od 1997 także w Wyższej Szkole Zarządzania i Finansów w tym mieście.

[edytuj] Działalność polityczna w PRL

W 1980 organizował (m.in. wraz z Władysławem Frasyniukiem) struktury "Solidarności" na Dolnym Śląsku. Był członkiem zarządu Regionu NSZZ "S" i jej rzecznikiem finansowym. Tuż przed wprowadzeniem stanu wojennego podjął z konta związku 80 mln zł, dzięki czemu nie zostały one zajęte przez władze komunistyczne. Fundusze te zostały zdeponowane u metropolity wrocławskiego Henryka Gulbinowicza i w następnych latach posłużyły do organizacji podziemnych struktur "Solidarności".

Po 13 grudnia 1981 ukrywał się, poszukiwany listem gończym. Po aresztowaniu Władysława Frasyniuka (we wrześniu 1982) reprezentował Dolny Śląsk w Tymczasowej Komisji Koordynacyjnej. Został aresztowany 23 kwietnia 1983, w 1984 skazany na karę czterech lat pozbawienia wolności. Zwolniono go na mocy amnestii w lipcu tego samego roku. Do 1988 kilkakrotnie więziony, w tym za złożenie kwiatów pod wrocławską zajezdnią MPK w rocznicę sierpnia 1980 (1984) i za próbę wywołania strajku w zakładach "Dolmel" (1988). W 1984 i 1988 był pod opieką Amnesty International jako więzień sumienia.

W 1987 współtworzył PPS, a w 1988 – PPS-RD.

[edytuj] Działalność polityczna w III RP

Na początku lat 90. był liderem trockistowskiego Socjalistycznego Ośrodka Politycznego. W drugiej połowie lat 90. należał do Unii Pracy.

W 2004 uzyskał mandat deputowanego do Parlamentu Europejskiego z ramienia Socjaldemokracji Polskiej. Został wiceprzewodniczącym Podkomisji Praw Człowieka[1]. W 2009 bez powodzenia ubiegał się o reelekcję. W wyborach parlamentarnych w 2011 był bezpartyjnym kandydatem do Senatu z ramienia Platformy Obywatelskiej, uzyskał mandat senatorski, otrzymując 40 703 głosy[2].

[edytuj] Odznaczenia

W 2011 został odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski[3].

Przypisy

[edytuj] Bibliografia

[edytuj] Linki zewnętrzne

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj
W innych językach