Józef Pinior
| Józef Pinior | |
Józef Pinior w Pałacu Prezydenckim po odznaczeniu go Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski 31 sierpnia 2011 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 9 marca 1955 Rybnik |
| Senator z okręgu wyborczego nr 2 | |
| Przynależność polityczna | Platforma Obywatelska |
| Okres urzędowania | od 8 listopada 2011 |
| Odznaczenia | |
Józef Pinior (ur. 9 marca 1955 w Rybniku) – polski polityk, działacz opozycji w PRL, od 2004 do 2009 poseł do Parlamentu Europejskiego, senator VIII kadencji.
Spis treści |
[edytuj] Życiorys
[edytuj] Wykształcenie i praca zawodowa
Absolwent (1978) prawa na Uniwersytecie Wrocławskim. Ukończył też Podyplomowe Studium Etyczno-Religioznawczego UWr (1980) oraz Szkołę Nauk Społecznych przy Instytucie Filozofii i Socjologii PAN (1994). W latach 1993–1994 był stypendystą New School University w Nowym Jorku.
Od 1978 był zatrudniony jako tłumacz w Wydziale Operacji Zagranicznych oddziału NBP we Wrocławiu. W 1989 został pracownikiem naukowym UWr. Od 1994 prowadzi wykłady na Uniwersytecie Ekonomicznym we Wrocławiu, a od 1997 także w Wyższej Szkole Zarządzania i Finansów w tym mieście.
[edytuj] Działalność polityczna w PRL
W 1980 organizował (m.in. wraz z Władysławem Frasyniukiem) struktury "Solidarności" na Dolnym Śląsku. Był członkiem zarządu Regionu NSZZ "S" i jej rzecznikiem finansowym. Tuż przed wprowadzeniem stanu wojennego podjął z konta związku 80 mln zł, dzięki czemu nie zostały one zajęte przez władze komunistyczne. Fundusze te zostały zdeponowane u metropolity wrocławskiego Henryka Gulbinowicza i w następnych latach posłużyły do organizacji podziemnych struktur "Solidarności".
Po 13 grudnia 1981 ukrywał się, poszukiwany listem gończym. Po aresztowaniu Władysława Frasyniuka (we wrześniu 1982) reprezentował Dolny Śląsk w Tymczasowej Komisji Koordynacyjnej. Został aresztowany 23 kwietnia 1983, w 1984 skazany na karę czterech lat pozbawienia wolności. Zwolniono go na mocy amnestii w lipcu tego samego roku. Do 1988 kilkakrotnie więziony, w tym za złożenie kwiatów pod wrocławską zajezdnią MPK w rocznicę sierpnia 1980 (1984) i za próbę wywołania strajku w zakładach "Dolmel" (1988). W 1984 i 1988 był pod opieką Amnesty International jako więzień sumienia.
W 1987 współtworzył PPS, a w 1988 – PPS-RD.
[edytuj] Działalność polityczna w III RP
Na początku lat 90. był liderem trockistowskiego Socjalistycznego Ośrodka Politycznego. W drugiej połowie lat 90. należał do Unii Pracy.
W 2004 uzyskał mandat deputowanego do Parlamentu Europejskiego z ramienia Socjaldemokracji Polskiej. Został wiceprzewodniczącym Podkomisji Praw Człowieka[1]. W 2009 bez powodzenia ubiegał się o reelekcję. W wyborach parlamentarnych w 2011 był bezpartyjnym kandydatem do Senatu z ramienia Platformy Obywatelskiej, uzyskał mandat senatorski, otrzymując 40 703 głosy[2].
[edytuj] Odznaczenia
W 2011 został odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski[3].
Przypisy
[edytuj] Bibliografia
- Nota biograficzna w Encyklopedii Solidarności
- Tomasz Gawiński, Prezent od losu, "Angora" nr 25/2008
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Absolwenci Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu Wrocławskiego
- Działacze opozycji w PRL
- Odznaczeni Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita)
- Ofiary represji komunistycznych w Polsce 1939-1989
- Politycy Platformy Obywatelskiej
- Politycy Polskiej Partii Socjalistycznej
- Politycy Socjaldemokracji Polskiej
- Politycy Unii Pracy
- Polscy posłowie do Parlamentu Europejskiego
- Polscy trockiści
- Senatorowie z województwa dolnośląskiego (od 2001)
- Wykładowcy polskich uczelni wyższych
- Urodzeni w 1955