Józef Rostafiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Józef Rostafiński (ur. 14 sierpnia 1850 w Warszawie, zm. 5 maja 1928 w Krakowie) – botanik, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego; członek PAU, pionier polskiej florystyki.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Studiował nauki przyrodnicze w Szkole Głównej w Warszawie (1866-1869), a następnie w Jenie, Halle i Strasburgu. Od 1877 (zatwierdzony 1878) był członkiem korespondentem, od 1883 – członkiem czynnym Akademii Umiejętności (od 1918 Polskiej Akademii Umiejętności); w l. 1920-1923 – dyrektor Wydziału Matematyczno-Przyrodniczego PAU; w l. 1890-1907 – sekretarz Wydziału Matematyczno-Przyrodniczego AU; od 1873 współpracownik (od 1877 członek) Komisji Fizjograficznej AU[1].

Jedna z jego książek, Przewodnik do oznaczania roślin w Polsce dziko rosnących, doczekała się 21 wydań między 1886 i 1979 rokiem.

Był ojcem Jana Rostafińskiego oraz dziadkiem Wojciecha Rostafińskiego.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Śluzowce (Mycetozoa), Monografia, Pamiętnik Towarzystwa Nauk Ścisłych w Paryżu T. 5 (1874).
  • Zielnik czarodziejski to jest zbiór przesądów o roślinach, ZWAK, 1894, t. 18, s. 21.
  • Średniowieczna historia naturalna w Polsce (tom 1-2, 1900)
  • Słownik polskich imion rodzajów roślin (1900).

Przypisy

  1. Piotr Köhler: Botanika w Towarzystwie Naukowym Krakowskim, Akademii Umiejętności i Polskiej Akademii Umiejętności (1815-1952).. Kraków 2002.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]