Józef Skłodowski (lekarz)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy lekarza, brata Marii Skłodowskiej-Curie. Zobacz też: Józef Skłodowski – pedagog, dziadek Marii Skłodowskiej-Curie.

Józef Skłodowski (ur. 1863, zm. 19 października 1937 w Warszawie) – polski lekarz internista, brat Marii Skłodowskiej-Curie.

Ukończył gimnazjum w Warszawie w 1881 roku. Studiował medycynę na Uniwersytecie Warszawskim od 1881 do 1886 roku, gdzie jego nauczycielami byli Brodowski, Hoyer, Nawrocki, Baranowski i Kosiński. Po otrzymaniu tytułu lekarza pracował na oddziale wewnętrznym u Teodora Dunina i Juliana Kosińskiego. W 1900 roku zastąpił Dunina na stanowisku ordynatora. Był prezesem Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego i ordynatorem oddziału wewnętrznego Szpitala Dzieciątka Jezus. Brał udział w organizacji Instytutu Radowego im. Marii Skłodowskiej-Curie.

Herman pisał o nim:

Quote-alpha.png
Wysoki, postawny, imponował swoim spokojem, opanowaniem, dokładnością obserwacji. Pomimo pozornej oschłości nie szczędził żadnego trudu, aby przyjść z pomocą chorym, którzy znajdowali w nim troskliwego opiekuna.

Pochowany w rodzinnym grobowcu Skłodowskich na warszawskich Powązkach, Kwatera nr 164, rząd III, wejście bramą Honoraty obok kościoła Karola Boromeusza[1].

Przypisy

  1. Warszawa śladami Marii Skłodowskiej-Curie. Oficjalny portal turystyczny m.st. Warszawy. [dostęp 2012-01-29].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Eufemiusz Herman: Neurolodzy polscy. Warszawa: Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich, 1958, s. 414-417.
  • Eufemiusz Herman: Historia neurologii polskiej. Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk: Zakład Narodowy Imienia Ossolińskich, 1975, s. 261-262.