Józef Wysocki (generał)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy polskiego generała. Zobacz też: inne osoby o tym nazwisku.
Józef Wysocki
Józef Wysocki
generał
Data i miejsce urodzenia 1809
Tulczyn
Data i miejsce śmierci 31 grudnia 1873
Paryż
Przebieg służby
Główne wojny i bitwy powstanie listopadowe
powstanie węgierskie 1848
powstanie styczniowe

Józef Wysocki (ur. 1809 w Tulczynie [wschodnie Podole koło Winnicy], zm. 31 grudnia 1873 w Paryżu) – generał brygady[1]. Wojska Polskiego, uczestnik polskich powstań narodowych i powstania węgierskiego 1848-1849.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Działacz Towarzystwa Patriotycznego[2]. Uczestnik powstania listopadowego. Po upadku powstania emigrował do Francji. Na emigracji od 1833 r. członek Centralizacji Towarzystwa Demokratycznego Polskiego. Z Ludwikiem Mierosławskim przygotował plan ogólnonarodowego powstania w 1846. W czasie Wiosny Ludów był w krakowskim Komitecie Narodowym, szef Dyrektoriatu Wojny i organizator Gwardii Narodowej w Krakowie[3]. W latach 1848-1849 dowodził utworzonym przez siebie Legionem Polskim na Węgrzech. Oddział liczył blisko 3 tys. żołnierzy, walczył do końca powstania i wyróżnił się w wielu trudnych bojach, m.in. pod Szolnokiem, Hatvan, Tapiobicske, Vac, Isaszeg, Nagy-Szarlo. Jako demokrata, Wysocki często był w konflikcie z Bemem i Dembińskim. Polski i węgierski generał z 1849 r. Po zdławieniu powstania z resztkami Legionu schronił sie w Turcji, gdzie został internowany do 1851 r. Współtwórca i czasowo komendant polskiej Szkoły Wojennej w Genui[4].

W czasie wojny krymskiej, w styczniu 1854 roku, udał się do Konstantynopola. Tam, z ramienia demokratów skupionych w paryskim Kole Polskim, próbował formować polską organizację wojskową. Z powodu niepowodzenia zakończył swoją misję w czerwcu 1854, ale pozostał w Turcji aż do stycznia 1855.

Od 1862 kierował Polską Szkołą Wojskową w Cuneo. W czasie powstania styczniowego przewidziany na naczelnika powstania na Naddnieprzańskiej Ukrainie. Dowodził powstańczymi siłami Małopolski Wschodniej[5]. Stoczył kilka walk na Wołyniu. Po rozbiciu jego oddziału w 1863 pod Radziwiłowem[6], przedostał się do Galicji, aresztowany i internowany (do 1865). Zagorzały demokrata, przeciwnik dyktatury M. Langiewicza. Wyemigrował do Francji, był członkiem Komitetu Zjednoczenia Emigracji. Na emigracji działał w organizacjach politycznych i społecznych. Zmarł w Paryżu. Pochowany na cmentarzu Père-Lachaise w Paryżu.

Autor prac[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Henryk P. Kosk, Generalicja polska t-2, 2001, s. 266.
  2. Henryk P. Kosk, Generalicja polska t-2, 2001, s. 266
  3. Henryk P. Kosk, Generalicja polska t-2, 2001, s. 266.
  4. Henryk P. Kosk, Generalicja polska t-2, 2001, s. 266.
  5. Henryk P. Kosk, Generalicja polska t-2, 2001, s. 266.
  6. Henryk P. Kosk, Generalicja polska t-2, 2001, s. 266.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Henryk P. Kosk, Generalicja polska t - 2, Wyd. Oficyna Wydawnicza Ajaks Pruszków 2001.