Józefina Bakhita

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Święta
Józefina
Giuseppina Bakhita
Data urodzenia 1868
Olgossa
Data śmierci 8 lutego 1947
Schio
Kościół/
wyznanie
katolicki
Data beatyfikacji 17 maja 1992
Rzym
przez Jana Pawła II
Data kanonizacji 1 października 2000
Rzym
przez Jana Pawła II
Wspomnienie 8 lutego
Atrybuty welon na głowie
Patronka chrześcijan w Sudanie, zgromadzeń kanosjanek i kanosjanów, dzieł miłosierdzia

Józefina Bakhita, (wł.) Giuseppina Bakhita (ur. 1868 w Olgossie, Sudan – zm. 8 lutego 1947 w Schio we Włoszech) – święta Kościoła katolickiego, niewolnica pochodząca z Sudanu, zakonnica.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się w roku 1868 w Olgossie, niedaleko góry Agilere, w prowincji Darfur, w Sudanie. Jako kilkuletnia dziewczynka została porwana przez arabskich handlarzy niewolników. To dramatyczne w życiu dziewczynki wydarzenie spowodowało, że zapomniała własnego imienia. Nazwano ją „Bakhita”, co znaczy mająca szczęście, szczęściara. Wielokrotnie sprzedawana doświadczyła licznych cierpień m.in. na jej skórze wykonywano nożem tatuaże, a rany zasypywano solą. Jako piętnastolatka została zakupiona przez włoskiego konsula, Callisto Legnaniego, który po kilkudziesięciu miesiącach zabrał ją ze sobą do Włoch. Tam została opiekunką w rodzinie Mariny Turiny Michieli. Ona to widząc dobroć i spokój w Bakhicie oddała ją „do przyuczenia” siostrom kanosjankom (Zgromadzenie Sióstr Córek Miłości Służebnic Ubogich św. Magdaleny z Canossy). Tam otrzymała zgodę na poznanie wiary katolickiej, z którą spotkała się już wcześniej. 9 stycznia 1890 roku przyjęła chrzest, bierzmowanie i pierwszą komunię. Otrzymała imię Józefina. Kilka lat później wstąpiła do zakonu. Zgodnie z prawem włoskim nie była już niewolnicą, dlatego też nie wyjechała do Afryki, gdy otrzymała taki nakaz od pani Michieli, jej poprzedniej właścicielki. Przez ponad 50 lat życia zakonnego była wierną, pełną miłości, ciepła i troski służebnicą. Do jej obowiązków należały przede wszystkim zadania fizyczne. Była kucharką, szwaczką, praczką czy furtianką. Ta ostatnia funkcja sprawiła, że o jej cieple przekonali się także świeccy spoza murów zakonnych. Wielokrotnie wystawiana na próbę, wyszydzana z powodu swojego pochodzenia okazała się pełną wiary chrześcijanką. Do końca życia pracowała i modliła się w domu zakonnym w Schio. Zmarła na skutek choroby w 1947 roku. Pochowana została trzy dni po swojej śmierci, 11 lutego 1947 roku.

Życiorys Józefiny Bakhity Benedykt XVI przedstawił w encyklice Spe salvi jako przykład nierozerwalnej i determinującej relacji wiary i nadziei w życiu chrześcijan[1].

Giacomo Campiotti zrealizował film biograficzny (2009) o życiu Józefiny Bakhity[2].

Patronat[edytuj | edytuj kod]

Św. Józefina Bakhita patronuje chrześcijanom mieszkającym w Sudanie, zgromadzeniom sióstr kanosjanek i braci kanosjanów, a także wszystkim dziełom miłosierdzia, w szczególności nastawionym na ubogie dziewczęta i kobiety. Swoim wstawiennictwem wspiera także projekt „Sudan 2000”, prowadzony przez kanosjanki, którego zadaniem jest organizowanie ośrodków edukacyjnych dla dzieci, młodzieży i kobiet afrykańskich z Sudanu.

Dzień obchodów[edytuj | edytuj kod]

W Kościele katolickim wspominana jest w dzienną rocznicę śmierci (8 lutego).

Ikonografia[edytuj | edytuj kod]

Jej nieliczne wizerunki przedstawiają ją jako kanosjankę z charakterystycznym welonem na głowie.

Beatyfikacja i kanonizacja[edytuj | edytuj kod]

Niespełna dwa miesiące po konklawe, 10 grudnia 1978, papież Jan Paweł II wydał dekret o heroiczności cnót Służebnicy Bożej, Józefiny Bakhity. Uroczystość beatyfikacyjna miała miejsce 17 maja 1992 roku w Rzymie (jej beatyfikacja była połączona wraz z beatyfikacją Josemarii Escrivy). Proces kanonizacyjny zakończyła kanonizacja, której dokonał tenże papież 1 października 2000 roku, również w Rzymie.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Benedykt XVI: Spe salvi n. 3. Kraków: Wydawnictwo M, 2007, s. 8-10. ISBN 978-83-60725-76-4.
  2. Bakhita. [dostęp 2012-11-02].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]