Jądro niskowzgórzowe Luysa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Jądro niskowzgórzowe Luysa (łac. nucleus subthalamicus seu Luysi) – część niskowzgórza, parzystej struktury mózgowia, zaliczane do 5 jąder podstawnych. Kształtem przypomina spłaszczone wrzeciono, którego długa oś leży w płaszczyźnie strzałkowej.

Na przekrojach czołowych jest ono widoczne w postaci dwuwypukłej soczewki, w której można rozróznić dwie powierzchnie:

  • dolno-boczną, która spoczywa na torebce wewnętrznej przylegając w tylnym odcinku do istoty czarnej
  • górno-przyśrodkową, która leży poniżej warstwy niepewnej, i od której oddziela ją istota biała pola H2.

Największy wymiar jądro niskowzgórzowe osiąga na przekrojach czołowych, przeprowadzanych tuż za ciałami suteczkowatymi, malejąc stopniowo ku obu końcom. Tylny koniec jadra znajduje się na granicy miskowzgórza i nakrywki, a przedni w pobliżu ciała suteczkowatego. Łącznie długość jądra niskowzgórzowego wynosi przeciętnie 10–13 mm. Jądro niskowzgórzowe ma barwę czerwonawą lub jasnobrunatną. Jest to spowodowane gęstą siecią naczyń krwionośnych i obecnością komórek nerwowych z jasnobrunatnym barwnikiem.

Komórki nerwowe jadra nisko wzgórzowego są przeważnie średniej wielkości podobne nieco do komórek gałki bladej. W części przyśrodkowej są one ułożone gęściej i mają stosunkowo mniejsze wymiary, zaś w części bocznej wielkość ich dochodzi do 35–40 μm. Są to przeważnie komórki wielobiegunowe, o dendrytach dość długich i silnie rozgałęzionych.

Połączenia jądra niskowzgórzowego nie są jeszcze dokładnie zbadane. Z całą pewnością stwierdzono włókna nerwowe łączące jądra niskowrzgórzowe ze skorupą, jądrem ogoniastym, czerwiennym, tworem siatkowatym śródmózgowia, warstwa niepewną, wzgórzem, istotą szarą środkową podwzgórza oraz z jądrem niskowzgórzowym strony przeciwnej. Do jądra niskowzgórzowego dochodzą również włókna rozpoczynające się w płacie czołowym; tworzą one drogę korowo-niskowzgórzową (łac. tractus corticosubthalamicus).

Jądro to zalicza się zwykle do układu pozapiramidowego. U chorych z uszkodzeniem jadra Luysa występują gwałtowne ruchy mimowolne, głównie mięśni tułowia i części proksymalnych kończyn z reguły przeciwnej strony do uszkodzenia, co jest nazywane hemibalizmem (łac. hemibalismus).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Adam Bochenek i Michał Reicher, Anatomia człowieka tom 4

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.