Język amdo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
ཨ་མདོ་སྐད amdo skad
Obszar Chiny
Liczba mówiących 810 tys.[1]
Klasyfikacja genetyczna Chińsko-tybetańska
Języki tybeto-birmańskie
••Języki himalajskie
•••Języki tybetańskie
••••Język amdo
Pismo tybetańskie
ISO 639-3 adx
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata

Język amdo (język tybetański ཨ་མདོ་སྐད transliteracja Wyliego: a mdo skad; język chiński: 安多方言 pinyin: ānduō fāngyán)– język wschodniotybetański, używany w dawnym regionie Amdo (obecnie wschodnia część Tybetańskiego Regionu Autonomicznego, część prowincji Qinghai, zachodni Syczuan i Gansu). Zachował on większość nagłosowych zbitek spółgłoskowych klasycznego języka tybetańskiego, które nie są wymawiane we współczesnym języku tybetańskim. Obok standardowego (centralnego) języka tybetańskiego używany jest w rozgłośniach radiowych, na piśmie w użyciu jest jednak tylko standardowy język tybetański. Z tego względu język amdo często bywa określany jako dialekt języka tybetańskiego; z poglądem tym nie zgadzają się językoznawcy, wskazując na fakt, że jest on w dużej mierze niezrozumiały zarówno dla użytkowników centralnej odmiany języka tybetańskiego jak i dialektów z regionu Kham[2]. Język amdo nie jest, w przeciwieństwie do standardowego języka tybetańskiego i języka kham, językiem tonalnym [1]. Dzieli się na kilka bardzo różniących się od siebie dialektów: hbrogpa, rongba, rongmahbrogpa, rtahu.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Ethnologue report for language code: adx
  2. Tournadre N., Dorje S.: Manual of Standard Tibetan str.29-31

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tournadre N., Dorje S.: Manual of Standard Tibetan, Snow Lion Publications 2003, ISBN 1-55939-189-8
  • Norbu, Kalsang, Karl Peet, dPal Idan bKra shis, & Kevin Stuart, Modern Oral Amdo Tibetan: A Language Primer. Edwin Mellen Press, 2000.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]