Język amorycki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Język amoryckijęzyk semicki używany od połowy III do II tysiąclecia p.n.e. przez Amorytów, tj. lud, który przybył z zachodu i osiadł na obszarach Syrii i Palestyny. Językiem amoryckim posługiwano się także w północnej i środkowej części Mezopotamii. Ponieważ Amoryci byli ludem półkoczowniczym, nie stworzyli sposobu zapisu własnego języka. Po zdobyciu dominacji w regionie przejęli pismo i język akadyjski.

Język został poświadczony przez zabytki z Ebli, Ur, Mari, Ugarit i Emar.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Uberti M. L., Wprowadzenie do historii starożytnego Bliskiego Wschodu, Warszawa 2010, s. 34. ISBN 978-83-235-0680-5.