Język bretoński
| Brezhoneg | |
| Obszar | Bretania (Francja) |
| Liczba mówiących | 206 000 |
| Ranking | (poza pierwszą 100.) |
| Klasyfikacja genetyczna | Języki indoeuropejskie *Języki celtyckie **Języki brytańskie ***Język bretoński |
| Pismo | łacinka |
| Kody języka | |
| ISO 639-1 | br |
| ISO 639-2 | bre |
| ISO 639-3 | bre |
| SIL | BRE |
| W Wikipedii | |
| Zobacz też: język, języki świata |
|
 |
|
 |
|
Język bretoński – język z grupy brytańskiej (p-celtyckiej) języków celtyckich. Posługuje się nim ponad 200 tys. Bretończyków, zamieszkujących dolną (zachodnią) Bretanię (północno-zachodnia Francja).
Uznany został przez państwo francuskie za tzw. język regionalny. Posiada 4 najważniejsze dialekty: kornwelski, leoński, treguirski i wanetejski. Najstarsze zabytki literatury w języku bretońskim pochodzą z IX wieku.
Celtowie, z których języka rozwinął się później bretoński, przybyli do Bretanii w V-VI wieku n.e. z południowo-zachodniej Brytanii. Ich migracja była wymuszona najazdem germańskich Sasów. Język bretoński jest blisko spokrewniony z językiem kornijskim (kornickim), który rozwijał się w Kornwalii. Jeszcze w XII wieku mówiący tymi językami mogli się swobodnie porozumieć.
Według sondażu z kwietnia 1997, określano liczbę britofonów (osób mówiących po bretońsku) jako 240 000 osób, co stanowiło 20% populacji na zachód od linii Paimpol-Vannes. Te statystyki nie zmieniały się od 1991 roku co tłumaczyło się postarzeniem populacji oraz wydłużeniem życia wśród osób starszych[1]. Tylko 6% Bretończyków w wieku 40 lat mówi po bretońsku a jeśli bada się młodzież poniżej 20 roku życia, jest ich tylko 1%. Środowisko aktywistów bretońskich oraz osób mieszkających na wschód od linii Paimpol-Vanne w ogóle nie pojawia się w statystykach.
Sondaż (z 2007 roku) określa ich liczbę na 206 000[2] osób.
Ze względu na niewielką liczbę dzieci mówiących w tym języku, raport UNESCO z 1993 roku zaklasyfikował bretoński jako język poważnie zagrożony.
Bibliografia [edytuj]
- BEDNARCZUK, L. 1988. Języki celtyckie, [w:] L. Bednarczuk (red.) Języki indoeuropejskie. Tom II. Warszawa : PWN, s. 645-731.
- ŻELAZNY, W. 2000. Francja wobec mniejszości narodowych. Etniczność, Etnopolityka, Etnosocjologia. Tyczyn : Wyższa Szkoła Społeczno-Gospodarcza w Tyczynie.
Linki zewnętrzne [edytuj]
|
|||||||||||
Przypisy
- ↑ Cécile Avézard-Roger, "Pratique et avenir de la langue bretonne: le point de vue des locuteurs", in Plurilinguisme et traduction : des enjeux pour l'Europe, Jocelyne Fernandez-Vest (red.), Paris, L'Harmattan, 2009, s. 15-16.
- ↑ www.ofis-bzh.org
