Język chorwacki
Z Wikipedii
| Hrvatski jezik | |
| Obszar | Chorwacja, Bośnia i Hercegowina, Słowenia, Wojwodina i inne |
| Liczba mówiących | ok. 6 mln. |
| Klasyfikacja genetyczna | Języki indoeuropejskie *Języki słowiańskie **Języki południowosłowiańskie ***Diasystem serbsko-chorwacki ****Język chorwacki |
| Pismo | łaciński |
| Status oficjalny | |
| język urzędowy | Chorwacja, Bośnia i Hercegowina, Burgenland, Wojwodina, Czarnogóra, Molise |
| Regulowany przez | Instytut Języka Chorwackiego i Lingwistyki
Wydział Chorwackiej Akademii Nauki i Sztuki. |
| Kody języka | |
| ISO 639-1 | hr |
| ISO 639-2 | scr (B), hrv (T) |
| SIL | HRV |
| W Wikipedii | |
| Zobacz też: język, języki świata |
|
| Chorwacka wersja językowa (hr) Wikipedii | |
| W Wikisłowniku: Słownik języka chorwackiego | |
Język chorwacki należy do rodziny języków słowiańskich, do podgrupy języków południowosłowiańskich. Używany jest głównie w Chorwacji, przez Chorwatów w Bośni i Hercegowinie, w sąsiednich krajach gdzie Chorwaci są rdzenną ludnością oraz przez część Chorwatów na całym świecie.
Spis treści |
[edytuj] Historia
Początki pisemnego języka chorwackiego sięgają IX wieku, kiedy język staro-cerkiewno-słowiański został przyjęty jako język liturgii. Język był stopniowo przyswajany do nieliturgicznych celów i stał się znany jako chorwacka wersja języka starosłowiańskiego. Obie wersje języka, liturgiczna i nieliturgiczna, były kontynuowane jako część głagolicy od połowy IX wieku.
Aż do końca XI wieku średniowieczne chorwackie teksty były pisane trzema alfabetami: łacińskim, głagolicą oraz chorwacką cyrylicą, oraz także w trzech językach: chorwackim, łacińskim oraz starosłowiańskim. Ten ostatni rozwinął się w chorwacki wariant języka cerkiewnosłowiańskiego między XII a XVI wiekiem.
Ta sekcja jest zalążkiem. Jeśli możesz, rozbuduj ją.
"Język chorwacki" uzyskał pełną autonomię w latach 90. XX w. Wcześniej, w Jugosławii, chorwacki był oficjalnie traktowany jako odmiana języka serbsko-chorwackiego.
[edytuj] Alfabet
Alfabet używany do zapisu współczesnego języka chorwackiego został ostatecznie ustalony w XIX w. podczas wielkiej reformy językowej. Zawiera on 30 znaków. Są to: A,B,C,Č,Ć,D,Dž,Đ,E,F,G,H,I,J,K,L,Lj,M,N,Nj,O,P,R,S,Š,T,U,V,Z,Ž
[edytuj] Dialekty
W ramach języka chorwackiego występują trzy duże dialekty (względnie grupy dialektów):
Podstawą chorwackiego języka ogólnonarodowego jest dialekt sztokawski.
[edytuj] Zobacz też
- język bośniacki
- język czarnogórski
- język serbski
- język serbsko-chorwacki (tam opis gramatyki)
[edytuj] Linki zewnętrzne
|
|||||||||||||||||

