Język chorwacki

Z Wikipedii

Hrvatski jezik
Obszar	Chorwacja, Bośnia i Hercegowina, Słowenia, Wojwodina i inne
Liczba mówiących	ok. 6 mln.
Klasyfikacja genetyczna	Języki indoeuropejskie *Języki słowiańskie **Języki południowosłowiańskie ***Diasystem serbsko-chorwacki ****Język chorwacki
Pismo	łaciński
Status oficjalny
język urzędowy	Chorwacja, Bośnia i Hercegowina, Burgenland, Wojwodina, Czarnogóra, Molise
Regulowany przez	Instytut Języka Chorwackiego i Lingwistyki Wydział Chorwackiej Akademii Nauki i Sztuki.
Kody języka
ISO 639-1	hr
ISO 639-2	scr (B), hrv (T)
SIL	HRV
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
Chorwacka wersja językowa (hr) Wikipedii
W Wikisłowniku: Słownik języka chorwackiego

Język chorwacki należy do rodziny języków słowiańskich, do podgrupy języków południowosłowiańskich. Używany jest głównie w Chorwacji, przez Chorwatów w Bośni i Hercegowinie, w sąsiednich krajach gdzie Chorwaci są rdzenną ludnością oraz przez część Chorwatów na całym świecie.

Spis treści 1 Historia 2 Alfabet 3 Dialekty 4 Zobacz też 5 Linki zewnętrzne

[edytuj] Historia

Początki pisemnego języka chorwackiego sięgają IX wieku, kiedy język staro-cerkiewno-słowiański został przyjęty jako język liturgii. Język był stopniowo przyswajany do nieliturgicznych celów i stał się znany jako chorwacka wersja języka starosłowiańskiego. Obie wersje języka, liturgiczna i nieliturgiczna, były kontynuowane jako część głagolicy od połowy IX wieku.

Aż do końca XI wieku średniowieczne chorwackie teksty były pisane trzema alfabetami: łacińskim, głagolicą oraz chorwacką cyrylicą, oraz także w trzech językach: chorwackim, łacińskim oraz starosłowiańskim. Ten ostatni rozwinął się w chorwacki wariant języka cerkiewnosłowiańskiego między XII a XVI wiekiem.

Ta sekcja jest zalążkiem. Jeśli możesz, rozbuduj ją.

"Język chorwacki" uzyskał pełną autonomię w latach 90. XX w. Wcześniej, w Jugosławii, chorwacki był oficjalnie traktowany jako odmiana języka serbsko-chorwackiego.

[edytuj] Alfabet

Alfabet używany do zapisu współczesnego języka chorwackiego został ostatecznie ustalony w XIX w. podczas wielkiej reformy językowej. Zawiera on 30 znaków. Są to: A,B,C,Č,Ć,D,Dž,Đ,E,F,G,H,I,J,K,L,Lj,M,N,Nj,O,P,R,S,Š,T,U,V,Z,Ž

[edytuj] Dialekty

W ramach języka chorwackiego występują trzy duże dialekty (względnie grupy dialektów):

• dialekt czakawski
• dialekt kajkawski
• dialekt sztokawski

Podstawą chorwackiego języka ogólnonarodowego jest dialekt sztokawski.

[edytuj] Zobacz też

• język bośniacki
• język czarnogórski
• język serbski
• język serbsko-chorwacki (tam opis gramatyki)

[edytuj] Linki zewnętrzne

• Learn-Croatian.com (en)
• Język chorwacki - podstawy

p • d • e Języki słowiańskie prasłowiański* zachodniosłowiańskie czeski • dolnołużycki • górnołużycki • kaszubski • knaan † • polski (staropolski † • średniopolski †) • połabskie † • słowacki • słowiński † wschodniosłowiańskie białoruski • Krywiczów † • rosyjski • rusiński • ruski † • staroruski † • ukraiński południowosłowiańskie bułgarski • cerkiewnosłowiański †* • macedoński • serbsko-chorwacki (bośniacki, chorwacki, czarnogórski, serbski) • słoweński (prekmurski) • staro-cerkiewno-słowiański † * Język prasłowiański nie jest językiem słowiańskim, ale przodkiem wszystkich języków słowiańskich.