Język duńsko-norweski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Język duńsko-norweski – język typu koiné, który rozwinął się na terytorium Królestwa Danii i Norwegii (1536-1814), z którego wykształciły się później oba warianty literackie języka norweskiego: bokmål i nynorsk[1]. W momencie powstania unii ze Szwecją, język już znacznie różnił się od macierzyńskiego duńskiego, zwłaszcza pod względem wymowy[2].

W odniesieniu do XIX i XX w. terminu tego używa się dla określenia konserwatywnej odmiany wariantu bokmål, używanej przez edukowane i wyższe warstwy społeczne dużych miast[1]. W r. 1929, nazwa język duńsko-norweski była jedną z zaproponowanych dla nazwania odmiany języka zwanego dotychczas riksmål. Propozycja przepadła w Stortingu jednym głosem[3].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Michael G. Clyne: Undoing and redoing corpus planning (ang.). [dostęp 2011-10-30].
  2. Stephen Barbour,Cathie Carmichael: Language and nationalism in Europe (ang.). [dostęp 2011-10-30].
  3. Stortinget og språksaken (norw.). [dostęp 2011-10-31].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]