Język eblaicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Język eblaicki (lub paleosyryjski) – język semicki z grupy wchodniosemickiej, bliski językowi akadyjskiemu. Nazwa języka po raz pierwszy została zastosowana przez włoskiego lingwistę Giovanniego Pettinato, który badał teksty z Ebli. Na tabliczkach, zapisanych pismem klinowym, słowa eblaickie były wplecione w graficzny kontekst sumeryjski.

Język eblaicki zaświadczony został przez teksty z trzech stanowisk archeologicznych:

  1. Tell Marich – pałac królewski G w starożytnej Ebli,
  2. Tell el-Harrini na terenach starożytnego państwa Mari,
  3. Tell Baydar z obszarów starożytnej Nabady.

Teksty pochodzą z XXV–XXIII wieków p.n.e. i zapisane są pismem klinowym z użyciem sumeryjskich logogramów. Sumeryjskie pismo klinowe nie w pełni dało się dostosować do niektórych fonemów języka semickiego, dlatego na potrzeby języka eblaickiego został stworzony system, polegający na mieszaniu ideogramów i sylabogramów sumeryjskich, co w konsekwencji spowodowało powstanie sylabariusza, podobnego do tego z czasów dynastii akadyjskiej.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Uberti M. L., Wprowadzenie do historii starożytnego Bliskiego Wschodu, Warszawa 2010, s. 34–35. ISBN 978-83-235-0680-5.