Język garifuna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Garifuna
Obszar Honduras
Gwatemala
Belize
Nikaragua
USA
Liczba mówiących 190 000
Klasyfikacja genetyczna Języki arawackie
ISO 639-3 cab
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata

Garifuna także Black Carib, Caribe, Central American Carib, moreno[1] – język z karibskiej grupy językowej (grupy języków arawackich) używany przez tzw. „Czarnych Karibów” w Hondurasie, Gwatemali, Belize, Nikaragui i USA.

W 2001 roku język oraz kultura taneczno-muzyczna Garifunów został proklamowany Arcydziełem Ustnego i Niematerialnego Dziedzictwa Ludzkości a w roku 2009 wpisany na listę niematerialnego dziedzictwa UNESCO[2].

Opis[edytuj | edytuj kod]

Około 190 tysięcy użytkowników posługuje się językiem Garifuna na terenie Hondurasu, Gwatemali, Belize, Nikaragui i USA, z czego 98 tysięcy użytkowników mieszka w Hondurasie, 65 tysięcy w USA, prawie 17 tysięcy w Gwatemali, niewiele ponad 12 tysięcy w Belize i 1500 w Nikaragui[1][3]. W Hondurasie i Nikaragui używany jest dialekt wschodni (skrócone wyrazy, opuszczane /r/) a w Gwatemali i Belize – zachodni[1]. Mniej niż 100 osób posługuje się wyłącznie tym językiem[1]. Dialekt zachodni uznawany jest za standardowy język literacki[1].

Część słownictwa używana jest tylko przez mężczyzn (leksyka głównie karibska), a część wyłącznie przez kobiety (słownictwo głównie pochodzenia arawackiego). Język ma wiele zapożyczeń z języków francuskiego, hiszpańskiego i angielskiego[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 International Encyclopedia of Linguistics: AAVE - Esperanto, Volume 1. Oxford University Press, 2003, s. 136. ISBN 9780195139778. [dostęp 2014-11-29].
  2. 2,0 2,1 UNESCO ICH: Language, dance and music of the Garifuna (ang.). [dostęp 2013-11-18].
  3. 3,0 3,1 Garifuna. W: Lewis, M. Paul, Gary F. Simons, and Charles D. Fennig: Ethnologue: Languages of the World, Seventeenth edition. Dallas, Texas: SIL International, 2014. [dostęp 2012-11-30].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]