Język griko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Język griko w Kalabrii, kolorem niebieskim oznaczono rozpowszechnienie do XV wieku, fioletowym do XVI, żółtym do XIX, pomarańczowym do XX, czerwonym zasięg współczesny
Współczesny zasięg obszarów, na których do dnia dzisiejszego używa się języka griko: Bovesia i Grecia Salentina

.

Język griko – język ojczysty Greków zamieszkujących Kalabrię i Apulię we Włoszech (Italogreków). Jest uważany niekiedy za dialekt języka nowogreckiego, wywodzi się jednak bezpośrednio z dialektu doryckiego greki klasycznej. Przez wieki pozostawał pod silnym wpływem łaciny, a później języka włoskiego, wciąż jest jednak w dużym stopniu zrozumiały dla użytkowników współczesnej greki.

Na używaną przez Italogreków odmianę greki zwaną "grico" (griko) składają się dwa dialekty, griko-bovese (griko-calabro) i griko salentino, używane w obu enklawach. Jest ona zapisywana alfabetem łacińskim. Lokalne władze nie czynią przeszkód w oficjalnym użyciu tego języka. Pod koniec XX wieku środowiska akademickie południowych Włoch usiłowały ożywić kulturę italogrecką poprzez naukę grico w szkołach i na kursach, wydawanie czasopism i kontakty z Grecją, jednak wśród młodego pokolenia asymilacja wydaje się całkowita.

Z rodzin mówiących w griko pochodzili biskup Barlaam z Kalabrii i przyjaciel Petrarki Leontius Pilatus.