Język mandżurski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
ᠮᠠᠨᠵᡠ ᡤᡳᠰᡠᠨ, mandżu gisun
Obszar Chiny
Liczba mówiących 20 osób (2007)[1]
Ranking (poza pierwszą 100.)
Klasyfikacja genetyczna Języki ałtajskie
Pismo pismo mandżurskie
Regulowany przez nieregulowany
ISO 639-3 mnc
SIL mnc
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
WiktionaryPl.svg
W Wikisłowniku: Słownik języka mandżurskiego
Słownik {{{z języka}}}-polski, polsko-mandżurski online
Dwujęzyczny napis w piśmie mandżurskim i chińskim

Język mandżurskijęzyk z podrodziny tungusko-mandżurskiej języków ałtajskich, którym posługują się nieliczni przedstawiciele Mandżurów zamieszkujących północno-wschodnie Chiny (Mandżurię). Literatura, wzorowana na chińskiej, a zapisywana pismem mandżurskim, opartym na piśmie mongolskim, powstawała już od XVII w. Język mandżurski zagrożony jest wymarciem ze względu na daleko posuniętą sinizację Mandżurów. Na przełomie lat 1980. i 90. niecałe 200 osób posługiwało się jeszcze tym językiem[2]. Liczba mówiących w 2007 roku wyniosła 20 osób[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Język mandżurski w Ethnologue (ang.). Ethnologue. [dostęp 31 marca 2014].
  2. Walter Schearer, Hongkai Sun: Speakers of the Non-Han Languages and Dialects of China. Lewiston: Edwin Mellen Press, 2002. ISBN 0-7734-7306-8.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Tulisow, Język mandżurski, «Języki Azji i Afryki», Dialog, Warszawa, 2000, 192 s.
  • Majewicz, Alfred F., Języki świata i ich klasyfikacja, PWN, Warszawa, 1989, ISBN 83-01-08163-5

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]