Język mien

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Iu mien
Obszar Chińska Republika Ludowa, Wietnam, Laos, Tajlandia
Liczba mówiących 820 tys.[1]
Ranking  ?
Klasyfikacja genetyczna Języki hmong-mien (miao-yao)
• Język(i) mien
Pismo pismo chińskie, łacińskie
ISO 639-3 ium
SIL IUM
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata

Język mien - główny język grupy etnicznej Yao, używany w południowych Chinach, Wietnamie, Laosie i Tajlandii. Odznacza się dużą ilością zapożyczeń z języka starokantońskiego. Tradycyjnie zapisywany był znakami chińskimi, obecnie również alfabetem łacińskim i tajskim[2].

Fonetyka i ortografia[edytuj | edytuj kod]

Ortografia na bazie alfabetu łacińskiego opiera się na tzw. systemie IMUS (Iu Mien United System):

IMUS IPA IMUS IPA IMUS IPA IMUS IPA IMUS IPA
Spółgłoski bezdźwięczne b /p/ d /t/ z /ts/ j /tɕ/ g /k/
Spółgłoski przydechowe p /pʰ/ t /tʰ/ c /tsʰ/ q /tɕʰ/ k /kʰ/
Spółgłoski dźwięczne mb /b/ nd /d/ nz /dz/ nj /dʑ/ nq /ɡ/
Spółgłoski nosowe dźwięczne m /m/ n /n/ l /l/ ny /ɲ/ ng /ŋ/
Spółgłoski nosowe bezdźwięczne hm /m̥/ hn /n̥/ /l̥/ hny /ɲ̥/ hng /ŋ̊/
Spółgłoski szczelinowe f /f/ s /s/ h /h/
Półsamogłoski w /w/ y /j/

Tony zaznaczane są za pomocą (niewymawianej) spółgłoski dodawanej do każdej sylaby:

IPA Opis IMUS Przykład Polski
Wysoki v maaiv nie
Średni opadający h maaih mieć
˧ Średni równy nieoznaczony mai ogon
Niski równy c maaic sprzedawać
Niski rosnący x maaix przechylony
Niski, długi, rosnąco-opadający z maaiz kupować

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Majewicz, Alfred F., Języki świata i ich klasyfikacja, PWN, Warszawa, 1989, ISBN 83-01-08163-5
  • Bradley, David: Thai Hill Tribes Phrasebook, Lonely Planet 1991, ISBN 0 86442 131 1

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Ethnologue report for language code: ium
  2. Bradley, David: Thai Hill Tribes Phrasebook str. 142