Język pahlawi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
𐭯𐭠𐭫𐭮𐭩𐭪 Pārsīk, Pārsīg
Obszar Starożytny Iran
Liczba mówiących 0 (język wymarły)
Klasyfikacja genetyczna Języki indoeuropejskie
 Języki indoirańskie
  Języki irańskie
   Języki zachodnioirańskie
    Języki południowo-zachodnioirańskie
     Język średnioperski
Pismo pahlawi, manichejskie, awestyjskie
ISO 639-2 pal
ISO 639-3 pal (średnioperski pahlawi)
xmn (średnioperski manichejski)
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
WiktionaryPl.svg
W Wikisłowniku: Słownik języka średnioperskiego
Słownik {{{z języka}}}-polski, polsko-średnioperski online

Język pahlawi (język średnioperski) - język z podrodziny irańskiej języków indoeuropejskich, używany w okresie dynastii sasanidzkiej. Następca języka staroperskiego.

Nazwa wywodzi się od słowa "Pahlaw", które oznacza Partię i pierwotnie oznaczała jeden z alfabetów, używanych na terenie Persji. Język ten był używany od III w. p.n.e. do IX w. n.e. Ogólnie przyjmuje się, że w jego historii można wyróżnić dwa okresy: arsacydzki i sasanidzki. Do zapisu wykorzystywano alfabet aramejski. Trzon przetrwałych zabytków tego języka stanowią sasanidzkie traktaty religijne, a także napisy naskalne (np. arcykapłana Kardera, licznych królów), napisy na monetach, nieliczne przetrwałe fragmenty literatury pięknej, a nawet słowniki. Wiele z tych dzieł nosi charakter kompilacyjny, napisane zostały przez przetrwałych zaratusztrian po podboju arabskim, choć znane są psałterze chrześcijańskie i pisma manichejskie.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]