Język pikardyjski
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Picard ( Ch'ti, Ch'timi, Rouchi ) |
|
| Obszar | Francja (Pikardia, Nord-Pas-de-Calais), Belgia (Hainaut) |
| Liczba mówiących | ~ 700 000 |
| Ranking | brak danych |
| Klasyfikacja genetyczna | Języki indoeuropejskie *Języki italskie **Języki romańskie ***Języki zachodnioromańskie ****język pikardyjski |
| Pismo | łacińskie |
| Status oficjalny | |
| język urzędowy | Belgia-oficjalny język regionalny w prowincji Hainaut |
| ISO 639-2 | – |
| SIL | pcd |
| Występowanie | |
 Język pikardyjski (Picard) |
|
| W Wikipedii | |
| Zobacz też: język, języki świata |
|
 |
|
Język pikardyjski (picard, ch'ti) – etnolekt romański z grupy langues d'oïl, posługują się nim mieszkańcy Pikardii – w północnej części Francji oraz w belgijskim Hainaut. Najczęściej uznawany za dialekt języka francuskiego[potrzebne źródło]. SIL International oraz Europejskie Biuro Języków Mniej Używanych uznaje pikardyjski za odrębny język, jest on również oficjalnie uznany za język regionalny w Belgii, także władze francuskie uważają pikardyjski za język odrębny od francuskiego[1]. Obecnie zanikający.
Spis treści |
Zobacz też [edytuj]
Przypisy
Bibliografia [edytuj]
- Fernand Carton (en coll. avec Maurice Lebègue): Atlas linguistique et ethnographique picard, Vol. 1(1989), Vol. 2 (1998), Coll. Atlas linguistiques de France par régions, Paris, Ed. CNRS.
- Jean-Michel Eloy, La constitution du picard : une approche de la notion de langue, Louvain, Peeters (Bibliothèque des Cahiers de l'Institut de Linguistique de Louvain), 1997, ISBN 90-6831-905-1.
- Marie-Madeleine Duquef, Amassoér, dictionnaire picard-français, français-picard, Librairie du Labyrinthe, Amiens, 2004.
Linki zewnętrzne [edytuj]
- Wikipedia picard : Strona główna (pcd)
Audio [edytuj]
-
- http://ches.diseux.free.fr/sons/d85.mp3
- http://ches.diseux.free.fr/diri/dir85.htm
- Centre de Ressources pour la Description de l'Oral (CRDO) ( http://www.language-archives.org/language/pcd )
|
|||||||||||||||||
