Język południowoarabski epigraficzny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Inskrypcja w języku południowoarabskim

Język południowoarabski epigraficzny - język znany z inskrypcji pochodzących z terenu obecnego Jemenu zapisanych pomiędzy VIII w. p.n.e. a VI w n.e. Są wśród nich inskrypcje naskalne, na stelach kamiennych oraz pisane na szypułkach liści palmowych. Język południowoarabski epigraficzny należy do języków południowosemickich. Zapisywano go pismem południowoarabskim, który miał dwie formy: monumentalną i kursywną. Wyróżnia się w nim 4 dialekty (niekiedy klasyfikowane jako osobne języki):

Wskutek działalności osadniczej i handlowej użytkowników języka południowoarabskiego epigraficznego inskrypcje w nim znajdywano również na terenie Egiptu, Etiopii i północnej Arabii.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

A. F. L. Beeston. A descriptive grammar of Epigraphic South Arabian. Luzac & Co: London 1962.

Leonid Kogan, Andrey Korotayev. Sayhadic Languages (Epigraphic South Arabian). Semitic Languages. London: Routledge, 1997, p. 157-183.

Edward Lipiński. Języki semickie rodziny afroazjatyckiej: zarys ogólny. Wydawnictwo Naukowe UAM: Poznań 2001.

Zob. też.[edytuj | edytuj kod]