Język puxian

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
莆仙话
Obszar ChRL, Singapur, Malezja
Liczba mówiących 2,5 mln[1]
Klasyfikacja genetyczna Język chiński
*Języki min
Pismo pismo chińskie
Regulowany przez  ?
Kody języka
ISO 639-1 zh
ISO 639-2 chi/zho
ISO 639-3 cpx
SIL nan (wszystkie języki min)
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
Biblia w języku puxian

Puxian (chin.: 莆仙话, pinyin: Púxiān huà), nazywany też Xinghua – język z grupy min języków chińskich. Nazwa jest kombinacją pierwszych sylab nazw miasta Putian (莆田市) i powiatu Xianyou (仙游县). Używany jest przez ok 2,5 mln. osób głównie w chińskiej prowincji Fujian, a także Singapurze i Malezji. Mówiący tym językiem określani są mianem Henghua (兴化/ 興化).

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Język puxian posiada 7 tonów. Różni się od większości dialektów minnan następującymi cechami:

1. Samogłoska 'a' przeszła w większości przypadków w 'o'. Np. 腳 (Noga) Ka > Ko.

2. Samogłoska 'ư' /ɯ/ przeszła w 'ü'. Np. 魚 (Ryba) Hu > Hü.

3. Samogłoska 'eng' przeszła w /uŋ/. Np. 湯 (Zupa) Teng > Toong.

4. Samogłoska /e/ przeszła w 'o'. Np. 馬 (Koń) Be > Bo.

5. Samogłoska 'i' przeszła w 'a', Np. 病 (Chory) Bi > Ba.

6. Samogłoska 'io' przeszła w 'iao', Np. 笑 (Śmiech) Cio > Ciao.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Chinese, Pu-Xian (ang.). ethnologue.com. [dostęp 2010-12-24].