Język rotokas

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Język rotokas – język z grupy wschodniopapuańskiej.

Używany przez ponad 4000 ludzi na wyspie Bougainville. Jego cechą charakterystyczną jest skrajnie uproszczony system fonetyczny, zawierający łącznie 6 spółgłosek: p, t/s, k, Β, R, g (gdzie B to spółgłoska dźwięczna, szczelinowa, dwuwargowa, a R to sonant "uderzeniowy" polegający na jednorazowym kontakcie języka z podniebieniem, taki jak w japońskim a inny niż 'r' w polskim oraz 5 lub 10 samogłosek (nie wiadomo czy samogłoski długie są oddzielnymi fonemami czy alofonami): a, e, i, o, u. Nie wiadomo także, jaką rolę odgrywa akcent. Język ten odznacza się dużą częstością połączeń samogłosek oraz obfitością alofonów.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Merritt Ruhlen - "A Guide to the World's Languages, Vol. 1: Classification", 1987, str. 301-378