Język staroturecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Język staroturecki
Obszar Azja Środkowa
Klasyfikacja genetyczna ałtajskie
*tureckie
**wschodniotureckie
***staroturecki
Pismo pismo orchońskie
Status oficjalny
język urzędowy Kaganaty Turkutów
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata

Język staroturecki (tur.: Göktürkçe) – nazwa używana w odniesieniu do najstarszego etapu rozwoju języka tureckiego, który stanowił część archaicznej ery ewolucji języka. Jest to to najstarszy zaświadczony członek południowo-wschodniej gałęzi języków tureckich, która dała początek ujgurskiemu oraz czagatajskiemu. Istnieje wiele zapisów w starotureckim, przy czym w większości z nich zastosowano zapis w piśmie orchońskim.

Porównanie z dzisiejszymi językami tureckimi[edytuj | edytuj kod]

Poniższa tabela zestawia zapis słowny liczb od 1 do 10 w kilku językach turkijskich. W celu uwypukleniu różnic, dla wszystkich z nich zastosowano alfabet łaciński.

Staroturecki Współczesny turecki Tuwiński Kazachski Kaszkajski Krymczacki
Bir Bir Bir Bir Bir Bir
Eki İki İyi Yeki İki Eki
Üç Üç Üş Üş Üç Üç
Tört Dört Dört Tört Dört Dort
Beş Beş Beş Bes Beş Beş
Altı Altı Aldı Altı Altı Altı
Yeti Yedi Çedi Jeti Yedi Yedi
Sekiz Sekiz Ses Segiz Sekiz Sekiz
Tokuz Dokuz Tos Toğız Dokuz Tokuz
On On On On On On