Język zachodniopendżabski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Lahindi
Obszar Pakistan, Afganistan, Indie
Liczba mówiących ok. 60 mln [1]
Klasyfikacja genetyczna Języki indoeuropejskie
 Języki indoirańskie
  Języki indoaryjskie
   Język lahnda
Pismo arabskie
ISO 639-3 pnb
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
logo Wikipedii
Wikipedia w języku zachodniopendżabskim
WiktionaryPl.svg
W Wikisłowniku: Słownik języka zachodniopendżabskiego
Słownik {{{z języka}}}-polski, polsko-zachodniopendżabski online
Zasięg i klasyfikacja języka lahnda

Język zachodniopendżabski, dawniej także określany jako lahnda albo lahndi (język pendżabski: lahindi), [1] - język z rodziny indoaryjskiej, używany w prowincji Pendżab w Pakistanie. Wraz z językiem sindhi należy do północno-zachodniej grupy języków indoaryjskich[2], jednakże ze względów geograficznych tradycyjnie często bywa klasyfikowany jako zachodni dialekt języka pendżabskiego (zachodnio-pendżabski)[3], mimo że ten należy do grupy centralnej języków indoaryjskich.

Diaspora pendżabska[edytuj | edytuj kod]

Język pendżabski jest w dużym stopniu używany w kilku krajach, do których Pendżabczycy licznie wyemigrowali. Do tych krajów należą: Stany Zjednoczone, Australia, Wielka Brytania oraz Kanada. W Wielkiej Brytanii pendżabski został uznany za drugi, najczęściej używany język zaraz po angielskim. [4] Jest czwartym, najczęściej używanym językiem w Kanadzie po angielskim, francuskim i chińskim.[5]

Lista posługujących się pendżabskim (zarówno wschodnim, jak i zachodnim) jako językiem macierzystym [potrzebne źródło][edytuj | edytuj kod]

Miejsce Kraj Użytkownicy
1. Pakistan 76 335 300 (w większości język zachodniopendżabski)
2. Indie 29 109 672 (w większości język wschodniopendżabski)
3. Wielka Brytania 2 300 000
4. Kanada 1 100 000
5. Zjednoczone Emiraty Arabskie 720 000
6. Stany Zjednoczone 640 000
7. Arabia Saudyjska 620 000
8. Hongkong 260 000
9. Malezja 185 000
10. Republika Południowej Afryki 140 000
11. Mjanma 120 000
12. Francja 90 000
13. Włochy 80 000
14. Tajlandia 75 000
15. Japonia 75 000
16. Mauritius 70 000
17. Singapur 70 000
18. Oman 68 000
19. Libia 65 000
20. Bahrajn 60 000
21. Kenia 55 000
22. Australia 50 000
23. Tanzania 45 000
24. Kuwejt 40 000
25. Niemcy 35 000

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Sieklucka Anna: Język pendźabski, Wydawnictwo Akademickie DIALOG, Warszawa 1998, ISBN 83-86483-88-1
  • Majewicz, Alfred F., Języki świata i ich klasyfikacja, PWN, Warszawa, 1989, ISBN 83-01-08163

Przypisy