Język zhuang

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Vaƅcueŋƅ, Vahcuengh, Sawcuengh, Cueŋь
Obszar Chińska Republika Ludowa
Liczba mówiących 14 milionów
Ranking 10.
Klasyfikacja genetyczna Języki dajskie
• Kam-Tajskie
• Be-tajskie
• Taj-Sek
• Tajskie
• Język zhuang
Pismo łacińskie
Kody języka
ISO 639-1 za
ISO 639-3 zha
SIL zha
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
logo Wikipedii
Wikipedia w języku zhuang

Język zhuang (zhuang: Cuengh lub Cueŋь; chin. upr.: 壮语, chin. trad.: 壯語, pinyin: Zhuàngyǔ) – makrojęzyk[1] obejmujący szereg języków należących do grupy języków tajskich, używany przez autonomiczną ludność Zhuang w Chinach. Większość z nich mieszka w regionie autonomicznym Kuangsi. Język ten pełni tam funkcję języka urzędowego.

Standaryzowany zhuang bazuje na dialektach z okolic regionu Wuming (武鸣县). Język buyei, uznawany za odrębny język, w rzeczywistości jedynie niewiele różni się od standaryzowanego zhuang.

Zhuang jest językiem tonalnym, posiadającym sześć tonów. Przez wiele wieków zapisywany był logograficznym systemem sawndip, wywodzącym się z pisma chińskiego. Do jego zapisu opracowano dwa systemy transkrypcji: pierwszy, z 1955 roku, oparty był na połączeniu alfabetu łacińskiego z cyrylicą. W 1986 roku na jego podstawie opracowano nowy, oparty jedynie o znaki występujące w alfabecie łacińskim[2].

Książki w języku zhuang

Pierwszy artykuł Deklaracji Praw Człowieka zapisany w dwóch różnych systemach transkrypcji języka zhuang:

1955 1986
Bouч bouч ma dəŋƨ laзƃɯn couƅ miƨ cɯyouƨ, cinƅyenƨ cəuƽ genƨli bouчbouч biŋƨdəŋз. Gyoeŋƽ vunƨ miƨ liзsiŋ cəuƽ lieŋƨsim, ɯŋdaŋ daiƅ gyoengƽ de lumз beiчnueŋч ityieŋƅ. Boux boux ma daengz lajmbwn couh miz cwyouz, cinhyenz caeuq genzli bouxboux bingzdaengj. Gyoengq vunz miz lijsing caeuq liengzsim, wngdang daih gyoengq de lumj beixnuengx ityiengh.

Przypisy

  1. Zhuang (ang.). ethnologue.com. [dostęp 28 maja 2011].
  2. Zhuang (Saw cuengh) (ang.). omniglot.com. [dostęp 27 stycznia 2011].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Majewicz, Alfred F., Języki świata i ich klasyfikacja, PWN, Warszawa, 1989, ISBN 83-01-08163-5

Linki wewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]