Język zhuang
| Vaƅcueŋƅ, Vahcuengh, Sawcuengh, Cueŋь | |
| Obszar | Chińska Republika Ludowa |
| Liczba mówiących | 14 milionów |
| Ranking | 10. |
| Klasyfikacja genetyczna | Języki dajskie • Kam-Tajskie • Be-tajskie • Taj-Sek • Tajskie • Język zhuang |
| Pismo | łacińskie |
| Kody języka | |
| ISO 639-1 | za |
| ISO 639-3 | zha |
| SIL | zha |
| W Wikipedii | |
| Zobacz też: język, języki świata |
|
 |
|
Język zhuang (zhuang: Cuengh lub Cueŋь; chin. upr.: 壮语, chin. trad.: 壯語, pinyin: Zhuàngyǔ) – makrojęzyk[1] obejmujący szereg języków należących do grupy języków tajskich, używany przez autonomiczną ludność Zhuang w Chinach. Większość z nich mieszka w regionie autonomicznym Kuangsi. Język ten pełni tam funkcję języka urzędowego.
Standaryzowany zhuang bazuje na dialektach z okolic regionu Wuming (武鸣县). Język buyei, uznawany za odrębny język, w rzeczywistości jedynie niewiele różni się standaryzowanego zhuang.
Zhuang jest językiem tonalnym, posiadającym sześć tonów. Przez wiele wieków zapisywany był logograficznym systemem sawndip, wywodzącym się z pisma chińskiego. Do jego zapisu opracowano dwa systemy transkrypcji: pierwszy, z 1955 roku, oparty był na połączeniu alfabetu łacińskiego z cyrylicą. W 1986 roku na jego podstawie opracowano nowy, oparty jedynie o znaki występujące w alfabecie łacińskim[2].
Pierwszy artykuł Deklaracji Praw Człowieka zapisany w dwóch różnych systemach transkrypcji języka zhuang:
| 1955 | 1986 |
|---|---|
| Bouч bouч ma dəŋƨ laзƃɯn couƅ miƨ cɯyouƨ, cinƅyenƨ cəuƽ genƨli bouчbouч biŋƨdəŋз. Gyoeŋƽ vunƨ miƨ liзsiŋ cəuƽ lieŋƨsim, ɯŋdaŋ daiƅ gyoengƽ de lumз beiчnueŋч ityieŋƅ. | Boux boux ma daengz lajmbwn couh miz cwyouz, cinhyenz caeuq genzli bouxboux bingzdaengj. Gyoengq vunz miz lijsing caeuq liengzsim, wngdang daih gyoengq de lumj beixnuengx ityiengh. |
Spis treści |
Przypisy
Bibliografia [edytuj]
- Majewicz, Alfred F., Języki świata i ich klasyfikacja, PWN, Warszawa, 1989, ISBN 83-01-08163-5
