Języki analityczne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Języki analitycznetyp morfologiczny języków, które wyrażają stosunki gramatyczne za pomocą luźnych morfemów w postaci form czasownika posiłkowego, przysłówków i przyimków. Przykładem może być język francuski[1] i języki polinezyjskie.

Termin ten zaproponował C. Hockett (1958) (amerykańska szkoła strukturalistyczna), który postulował zastąpienie tradycyjnego podziału typologicznego języków na trzy grupy (izolujące, syntetyczne i polisyntetyczne) ciągłą skalą, operującą jedynie biegunami analityczny – syntetyczny. Szukając kryterium oceny stopnia analityczności/syntetyczności J. Greenberg wprowadził współczynnik, wynikający ze stosunku liczby morfemów do liczby wyrazów[2].

Przypisy

  1. Analityczny język[w:]Encyklopedia Popularna PWN, ISBN 83-01-01750-3, str. 30
  2. Alfred F. Majewicz:Języki świata i ich klasyfikowanie, PWN, Warszawa 1989, str. 207

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]