Języki anglo-fryzyjskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Języki anglofryzyjskie – gałąź językowa zachodnich języków germańskich. W jej skład wchodzą: język angielski oraz język fryzyjski, wraz ze wszystkimi swoimi dialektami.

Języki anglo-fryzyjskie w językoznawstwie znane też są jako ingwaeońskie, germańskie Morza Północnego oraz germańskie wyspowe.

W swoim rozwoju języki anglo-fryzyjskie zaczęły się odróżniać od innych dialektów zachodniogermańskich dzięki procesowi palatalizacji protogermańskiej spółgłoski *k. Przykłady tego procesu:

  • ang. cheese, fryz. tsiis < niem. Käse, niderl. kaas (ser)
  • ang. church, fryz. tsjerke < niem. Kirche, niderl. kerk (kościół)

Wczesny anglo-fryzyjski tworzył wspólnotę językową wraz ze starosaksońskim. Śladem tego jest występowanie wielu jego cech w zachodnioflamandzkim dialekcie niderlandzkiego używanego we Flandrii Zachodniej (Belgia).

Drzewo rodziny anglo-fryzyjskiej: