Języki aposterioryczne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Języki aposterioryczne to języki sztuczne i oparte na już istniejących, zwłaszcza naturalnych językach. Przeciwstawiane językom a priori.

Do języków a posteriori zalicza się także tzw. języki ściśle aposterioryczne (nazywane również naturalistycznymi), stworzone w sposób imitujący powstawanie języków naturalnych. Są one najczęściej wywodzone na podstawie zmian fonetycznych – np. wenedyk, brithenig i breathanach, wyprowadzone z łaciny na wzór kolejno: języka polskiego, walijskiego i irlandzkiego. Jednakże naturalizm w odniesieniu do języków artystycznych należy odróżnić od naturalistycznych IAL-ów.

Językami a posteriori są również prawie wszystkie języki pomocnicze. Można je podzielić na trzy grupy:

  • uproszczony język narodowy: np. Basic English, latino sine flexione;
  • naturalistyczny – maksymalnie zbliżony do języka naturalnego (najczęściej języków romańskich): np. occidental, interlingua;
  • autonomiczne – słownictwo autonomiczne, oparte na leksyce naturalnej, gramatyka prosta, często aprioryczna: np. esperanto, ido, nero.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marian Jurkowski "Od wieży Babel do języka kosmitów"