Języki drawidyjskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Mapka przedstawiająca rozmieszczenie języków drawidyjskich

Języki drawidyjskie - rodzina językowa, obejmująca 85[1] języków południowych Indii i Sri Lanki. Współcześnie posługuje się nimi ponad 200 mln mówiących. Języki te prawdopodobnie miały historycznie większy zasięg, ale wraz z przybyciem Ariów zostały zepchnięte na południe.

Pod względem typologicznym języki drawidyjskie zaliczane są do języków aglutynacyjnych, o szyku zdania SOV (podmiot-dopełnienie-orzeczenie).

System pisma[edytuj | edytuj kod]

Do zapisu języków południowodrawidyjskich używa się różnych rodzajów pism południowoindyjskich: tamilskiego, malajalam, kannada, telugu, natomiast języki kurukh i gondi zapisuje się pismem dewanagari, zaś brahui - alfabetem arabskim.

Klasyfikacja języków drawidyjskich[edytuj | edytuj kod]

Języki drawidyjskie dzieli się na trzy główne grupy: środkową, północną i południową. Do najczęściej używanych należą języki południowodrawidyjskie: tamilski i telugu (po ok. 65 mln mówiących) oraz kannada i malajalam (po ok. 30 mln).

Pogrubione zostały języki, które mają status urzędowych.

drawidyjskie 
 południowe 
 kannadyjsko-tamilskie 
 tamilsko-kodagisjkie 


tamilski



malajalam




kodagu (kodava)




kota



toda




 kannadyjskie 

kannada



badaga




 tulu 

koraga



tulu




 środkowe 
 telugu-kui 
 telugu 

telugu



savara



chenchu



 gondi-kui 
 gondi 

gondi



maria



pardhan



nagarchal




konda




kui



kuvi




koya



manda



pengo




 kolami-parji 


naiki



kolami





ollari (gadaba)



parji





 północne 
 kurukh-malto 

kurukh (oraon)


 malto 

kumarbhag paharia



sauria paharia





brahui




Przypisy

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]