Języki inuickie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Języki inuickie (kanadyjsko-grenlandzkie albo wschodnioeskimoskie) – grupa języków z gałęzi eskimoskiej języków eskimo-aleuckich, którymi posługuje się około 98.000 ludności części arktycznej i subarktycznej Ameryki Północnej. Ich zasięg obejmuje cztery państwa: Kanadę i Stany Zjednoczone Ameryki oraz Rosję i Danię. Z powodu poważnego zagrożenia wymarciem prowadzone są próby rewitalizacji tych języków[1][2]. Języki inuickie można podzielić na dwie grupy: języki zachodnio-inuickie (Czukotka, południowo-zachodnia Alaska, Zatoka Księcia Williama, wyspa Kodiak) oraz wschodnio-inuickie (terytorium od Zatoki Północnej poprzez wybrzeża Alaski Północnej, część północnej Kanady, Grenlandia)[3].

Klasyfikacja[edytuj | edytuj kod]

Języki inuickie bywają nazywane jednym makrojęzykiem inuickim, który posiada swoje warianty językowe, a te dzielą się na dialekty:

Przypisy