Języki pidżynowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy języka pomocniczego. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.

Języki pidżynowe (pidgin, pidżyn) – języki pomocnicze o uproszczonej morfologii i składni, a także o ograniczonym słownictwie powstałe na bazie dwóch (lub więcej) języków. Nazwa pidżin pochodzi od chińskiej wymowy angielskiego słowa "business" ("biznes")[1].

Języki pidżinowe powstały na skutek przemieszania języków różnych grup społecznych w strefach ich kontaktów. Często używane na obszarach wielojęzycznych np. jako języki handlu, armii, na plantacjach, w skupiskach miejskich i przemysłowych, gdzie stykają się przedstawiciele różnych grup językowych.

Najczęściej spotykane w Azji, Afryce i Ameryce. Często powstają na bazie języków kolonizatorów (np. angielski, portugalski, hiszpański, francuski, rosyjski) bądź języków rozpowszechnionych na dużym obszarze (arabski, suahili czy zulu).

Języki pidżinowe przyjęte za języki etniczne noszą nazwę języków kreolskich.

Sformułowania tego używa się również w informatyce - języki programowania pidżynowe nie służą do pisania rzeczywistych programów, a jedynie do demonstracji algorytmów, np. Pidgin Pascal. Również w matematyce używa się potocznie sformułowania pidgin mathematics na zapis matematyczny, który nie jest do końca ścisły.

Przykłady języków pidżinowych[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. (ang.) Pidgin, w: Online Etymology Dictionary, dost. 9 października 2008.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Atlas języków. Pochodzenie i rozwój języków świata, Poznań 1998, ISBN 83-85414-31-2