Języki pozycyjne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Języki pozycyjne – języki w których każda część zadania ma swoje ustalone miejsce, które pozwala na zachowanie sensu wypowiedzi (np. język angielski). Języki pozycyjne to zwykle języki izolujące, i przeciwstawia się im języki fleksyjne.

Języki pozycyjne posiadają zwykle przedimki, określające kategorię rzeczowników po nich następujących.

Zmiana pozycji części zadania następuje w przypadku inwersji, czyli zamienności części zdania przy stawianiu pytań, czy zastosowaniu czasowników silnych jak np. can w języku angielskim.

Językami pozycyjnymi są na przykład angielski, francuski, chiński i paszto.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]