Jałowęsy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jałowęsy
Miejscowość na mapie gminy Opatów
Miejscowość na mapie gminy Opatów
Państwo  Polska
Województwo świętokrzyskie
Powiat opatowski
Gmina Opatów
Liczba ludności (2010) 418
Strefa numeracyjna (+48) 15
Tablice rejestracyjne TOP
SIMC 0801326
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa lokalizacyjna województwa świętokrzyskiego
Jałowęsy
Jałowęsy
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Jałowęsy
Jałowęsy
Ziemia 50°48′27″N 21°21′47″E/50,807500 21,363056Na mapach: 50°48′27″N 21°21′47″E/50,807500 21,363056
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Jałowęsywieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie opatowskim, w gminie Opatów.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa tarnobrzeskiego.

Etymologia nazwy wsi[edytuj | edytuj kod]

Na przestrzeni wieków nazwa wsi ewoluowała. W materiałach źródłowych, poza wspomnianymi, można znaleźć takie nazwy jak: Jalowansz, Jalowansi, Jałowansy, Jalowąssy, Ialowązy, a nawet Yallowassy czy Jałowęty. Nazwa wsi pochodzi od nazwy osobowej Jałowąs, czyli imienia mężczyzny mającego rzadki zarost twarzy lub pozbawionego go w ogóle[1][2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze wzmianki o miejscowości pochodzą z 1328 r. Wówczas wieś nazywała się Ialovans i wchodziła w skład włości biskupów lubuskich. Według Jana Długosza w XV w. wieś składała się z 21 łanów ziemi, w tym 2 sołtysich. Miejscowi kmiecie oddawali biskupowi dziesięcinę w wysokości do 20 grzywien. Była tu także karczma. W 1578 r. w źródłach pojawiła się nazwa Ialowaszy. Rejestr poborowy powiatu sandomierskiego z 1629 r. wskazuje, że ówczesnym właścicielem wsi był Władysław Dominik Zasławski-Ostrogski. W 1827 r. wieś liczyła 27 domostw. Pod koniec XIX w. dobra Jałowęs składały się z folwarku Jałowęsy i Karsy. Wieś liczyła 48 domostw.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

O Jałowęsach, w swojej powieści Jadwiga i Jagiełło wspomina Karol Szajnocha.

Przypisy

  1. M. Kamińska, Nazwy miejscowe dawnego województwa sandomierskiego. Wydawnictwo PAN, Wrocław-Warszawa-Kraków 1964, s. 77.
  2. K. Rymut (red.), Nazwy miejscowe Polski. Historia, pochodzenie, zmiany. Wydawnictwo Naukowe DWN, Kraków 2001.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]