| Jałowa samoistna martwica kości |
| necrosis aseptica ossium |
|
|
Duża płatowa zmiana w głowie kości udowej typowa dla późnego stadium oddzielającej martwicy kostno-chrzęstnej. W tym przypadku zmiana powstała w wyniku martwicy niedokrwiennej przynasady kości
Zdjęcie AP prawego stawu kolanowego osoby dojrzewającej (niezrośnięta
chrząstka nasadowa): strzałki wskazują na martwicę niedokrwienną i rozwijającą się oddzielającą martwicę kostno-chrzęstna kłykcia przyśrodkowego kości udowej
Jałowe martwice kości (łac. necrosis aseptica ossium, syn. necrosis ischaemica, osteochondrosis, osteochondritis, epiphysitis, chondroosteonecrosis) – grupa chorób, których wspólną cechą jest nekroza kości lub jej fragmentów, niezwiązana z udziałem zakażenia drobnoustrojami. Jako przyczynę powstawania martwic aseptycznych uznaje się zaburzenie ukrwienia jądra kostnienia kości, powstałe na różnorodnym tle (zator, uraz, zakrzep, itp.). Początkowo martwy fragment kostny ulega resorpcji, a następnie zostaje odbudowany. Na skutek działania sił i obciążeń, odbudowywany fragment ulega często deformacji. Choroby te występują szczególnie często w wieku dziecięcym i u osób młodych; w zależności od miejsca występowania (znanych jest ponad 40) martwicy aseptycznej wyróżnia się szereg jednostek chorobowych, o zazwyczaj eponimicznych nazwach.
Termin jałowej martwicy kości wprowadził do medycyny w 1910 roku niemiecki chirurg Georg Axhausen (1877-1960).
Przypisy
Bibliografia[edytuj]
- Bogdan Pruszyński (red.) Radiologia. Diagnostyka obrazowa. Rtg, TK, MR i radioizotopy. Wyd. II unowocześnione, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2003 ISBN 83-200-2780-2.
- Maria Borejko Badanie radiologiczne w ortopedii III wydanie poprawione i uzupełnione, Warszawa 1988, PZWL, ISBN 83-200-1265-1
