Jacek Fedorowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Jacek Fedorowicz
Jacek Fedorowicz2.jpg
Data i miejsce
urodzenia		 18 lipca 1937
Polska Gdynia
Zawód aktor estrady, satyryk, rysownik
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Medal Zasłużony Kulturze Gloria Artis
Galeria ilustracji w Wikimedia Commons Galeria ilustracji w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach
Profil w bazie IMDb
Profil w bazie filmpolski.pl
Profil w bazie e-teatr.pl
Profil w bazie Filmweb.pl
Profil w bazie Stopklatka.pl

Jacek Jan Fedorowicz (ur. 18 lipca 1937 w Gdyni) – polski satyryk i aktor. Z wykształcenia malarz.

Spis treści

[edytuj] Życiorys

Urodził się w przedwojennej Gdyni, w rodzinie warszawiaków działających w polskiej gospodarce morskiej. Jako siedmioletnie dziecko przeżył powstanie warszawskie. Ukończył studia na Wydziale Malarstwa Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Gdańsku (dyplom uzyskał w 1960). Był jednym z założycieli (m.in. ze Zbigniewem Cybulskim i Bogumiłem Kobielą) gdańskiego, studenckiego teatru Bim-Bom (w latach 1954–1960) i należał do składu aktorskiego tego teatru (główna rola Dobrego Ducha w pierwszym programie pt. Achaaa). Jeszcze w czasie studiów rozpoczął współpracę z gdańskim radiem jako autor i aktor, zaś jako autor i rysownik-karykaturzysta z prasą w całym kraju (m.in. "Dookoła świata", "Po prostu", "Dziennik Bałtycki", "Szpilki", "itd").

W drugiej połowie lat 60. występował w Telewizji Polskiej, gdzie współtworzył m.in. wraz z Jerzym Gruzą programy rozrywkowe Poznajmy się, Małżeństwo doskonałe, Kariera i Runda. W latach 70. był współautorem radiowego (Program III) magazynu satyrycznego 60 minut na godzinę, gdzie występował w kilkunastu rolach, tworząc m.in. postacie Kolegi Kierownika i Kolegi Kuchmistrza. Prowadził też w radiu poranne pogadanki. Wraz z Piotrem Skrzyneckim prowadził pierwszy Festiwal Piosenki Polskiej w Opolu. W latach 60. i 70. często występował na estradzie, najpierw w Kabarecie Wagabunda (m.in. z Marią Koterbską, Mieczysławem Czechowiczem i Bogumiłem Kobielą), potem w programie Popierajmy się wraz z Bohdanem Łazuką, Tadeuszem Rossem, Piotrem Szczepanikiem i Ryszardem Markowskim, a później, do stanu wojennego, w indywidualnych wieczorach autorskich.

Na początku stanu wojennego zerwał wszelkie kontakty z państwowymi środkami przekazu. Wraz z żoną, Anną, zaangażował się w działalność Prymasowskiego Komitetu Pomocy Osobom Pozbawionym Wolności i ich Rodzinom. Występował głównie na terenach kościelnych, tam urządzał też wystawy swoich karykatur i prosolidarnościowych rysunków, występował z odczytami w ramach Tygodni Kultury Chrześcijańskiej. Wtedy powstały audycje (audio i video) rozprowadzane na kasetach w tzw. drugim obiegu (emitowało je także Radio Wolna Europa). Jednym z jego pomysłów z tamtych czasów było ośmieszanie reżimowego dziennika telewizyjnego. W 1989 był współautorem audycji przedwyborczych Komitetu Obywatelskiego, w których m.in. omawiał zasady głosowania.

Od 1989 kontynuuje występy na wieczorach autorskich w różnych miastach i miejscowościach. Od 2006 był przez pewien czas gospodarzem seansów Z przymrużeniem kamery pokazywanych w telewizji Kino Polska TV. Od 1999 publikuje cotygodniowe felietony satyryczne – do kwietnia 2008 w "Gazecie Telewizyjnej" (dodatku "Gazety Wyborczej"), następnie w środowym dodatku kulturalnym GW.

W latach 90. zaczął prowadzić w TVP program Dziennik Telewizyjny, który następnie przeszedł metamorfozę z programu o charakterze politycznym na program rozrywkowy. W 2005 program ten na kilka miesięcy zmienił nazwę na SEJF (Subiektywny Ekspres Jacka Fedorowicza). W 2006 satyryk odszedł z Telewizji Polskiej.

[edytuj] Życie prywatne

Żonaty, ma jedną córkę.

[edytuj] Odznaczenia i nagrody

[edytuj] Odznaczenia

Postanowieniem Prezydenta RP z dnia 4 grudnia 2007, za wybitne zasługi w działalności na rzecz przemian demokratycznych w Polsce, za zaangażowanie w walkę o wolność słowa i wolne media, za osiągnięcia w podejmowanej z pożytkiem dla kraju pracy zawodowej i społecznej, został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[1]. Uroczystość dekoracji odbyła się 10 grudnia 2007 w Studiu Koncertowym Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego[2].

20 maja 2009 z rąk ministra kultury i dziedzictwa narodowego Bogdana Zdrojewskiego odebrał Złoty Medal "Zasłużony Kulturze Gloria Artis"[3].

[edytuj] Nagrody

  • 1968 – Złoty Ekran (wspólnie z Jerzym Gruzą)
  • 1968 – Nagroda Komitetu ds. Radia i Telewizji (wspólnie z Jerzym Gruzą)
  • 1975 – Złoty Mikrofon za radiowe programy rozrywkowe
  • 1976 – Nagroda Komitetu ds. Radia i Telewizji dla zespołu przygotowującego program 60 minut na godzinę
  • 1987 – Nagroda "Solidarności" za programy satyryczne rozprowadzane w drugim obiegu na kasetach video
  • 1994 – Nagroda Kisiela w kategorii publicystyki
  • 1996 – Wiktor '95
  • 2000 – Grand Prix I Festiwalu Dobrego Humoru w Gdańsku i nagroda za najlepszy program satyryczny (Dziennik Telewizyjny).
  • 2001 – Wiktor 2000 w kategorii: osobowość telewizyjna roku
  • 2002 – Gwiazda Telewizji Polskiej statuetka wręczona z okazji 50-lecia TVP "za oryginalne rozrywkowe programy telewizyjne"
  • 2002, 2003, 2004 – trzy kolejne nagrody na III,IV i V Festiwalu Dobrego Humoru w Gdańsku za programy telewizyjne („DTV” i jego wydania specjalne z publicznością)
  • 2005 – Superwiktor
  • 2005 – "Gwiazda Uśmiechu" – nagroda telewidzów na VI Festiwalu Dobrego Humoru w Gdańsku
  • 2006 – Nagroda za całokształt pracy artystycznej przyznana na VII Festiwalu Dobrego Humoru w Gdańsku

[edytuj] Wybrana filmografia

[edytuj] Książki

  • Porady estradowca dla kolegów dramatycznych (1974)
  • W zasadzie tak
  • W zasadzie ciąg dalszy (1978)
  • 60 minut na godzinę (współautor)
  • Felietony i dialogi (wydane poza cenzurą w kraju i przez wydawnictwo „Kontakt” w Paryżu)
  • Dziełka wybrane (wydane poza cenzurą w Chicago 1988)
  • Wielka encyklopedia kapitalizmu. Wydanie dla początkujących i polityków. Warszawa: Centrum im. Adama Smitha, 1997. ISBN 83-86885-55-6. 
  • PasTVisko. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 2007. ISBN 978-83-08-04064-5.  (na 70. urodziny)
  • Ja jako wykopalisko. Warszawa: Świat Książki, 2011. ISBN 978-83-247-2356-0. 

Przypisy

  1. ↑ M.P. z 2008 r. Nr 31, poz. 273 – pkt 1.
  2. ↑ Prezydent RP odznaczył bohaterów stanu wojennego oraz działaczy ruchu „Polsko-Czesko-Słowackiej Solidarności”. prezydent.pl, 10 grudnia 2007.
  3. ↑ Glorie dla przedstawicieli świata rozrywki. mkidn.gov.pl, 20 maja 2009.

[edytuj] Linki zewnętrzne

Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Jacek_Fedorowicz&oldid=28362809”
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Drukuj lub eksportuj
Narzędzia
W innych językach