Jacek Gmoch

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jacek Gmoch
Gmoch Jacek.jpg
Imię i nazwisko Jacek Gmoch
Data i miejsce
urodzenia
13 stycznia 1939
Pruszków, Polska
Pozycja pomocnik
Wzrost 179 cm
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1953–1958
1958–1969
Znicz Pruszków
Legia Warszawa

190 (11)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1962–1968  Polska 29 (0)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1969–1971
1971–1974
1972–1975
1975–1976
1976–1978
1979
1979–1981
1981–1982
1982–1983
1983–1985
1985–1986
1986–1988
1988–1989
1990–1991
1991–1993
1993
1994–1995
1995
1996–1997
1997–1998
1998–1999
1999
2001
2002–2003
2010
Legia Warszawa (asystent)
 Polska (asystent)
Zagłębie Sosnowiec (trener–koordynator)
Polonia Falcons
 Polska
Skeid Oslo
PAS Giannina
Apollon Ateny
AE Larisa
Panathinaikos
AEK Ateny
AE Larisa
Olympiakos
Aris Saloniki
APOEL Nikozja
AE Larisa
Athinaikos Ateny
Ethnikos Pireus
APOEL Nikozja
Ionikos Pireus
FC Kalamata
Panionios Ateny
FC Kalamata
Ionikos Pireus
Panathinaikos (tymczasowy)
Jacek Gmoch w Wikicytatach Jacek Gmoch w Wikicytatach

Jacek Wojciech Gmoch (ur. 13 stycznia 1939 w Pruszkowie) – polski piłkarz, trener i działacz sportowy. Współautor koncepcji drogi poprawy polskiej piłki nożnej na arenie międzynarodowej we współpracy z mgr Wojciechem Skoczkiem (ukończył Uniwersytet Warszawski) oraz mgr Stanisławem Więckowskim (Szkoła Główna Planowania i Statystyki) w roku 1970. Opracowanie to zostało przekazane za pośrednictwem znanego śląskiego piłkarza do rąk Edwarda Gierka. Członek zarządu PZPN 1971-1975 oraz wiceprezes sekcji młodzieżowej. Od 1971 oddelegowany, jako współpracownik Kazimierza Górskiego (wygrane eliminacje do igrzysk olimpijskich; złoty medal olimpijski 1972 w Monachium, wygrane El. MŚ 74 i zajęcie 3. miejsca na MŚ '74 w RFN). Jako działacz i współpracownik pracował społecznie bez żadnego wynagrodzenia. Były selekcjoner reprezentacji Polski.

Kariera naukowa[edytuj | edytuj kod]

Z wykształcenia magister inżynier komunikacji ze specjalizacją budowy dróg i mostów, absolwent Politechniki Warszawskiej. Pracownik naukowy Politechniki Warszawskiej zakładu budowy dróg i mostów w latach 1968-1978. Był wtedy asystentem prof. Zenona Wiłuna i prof. Zbigniewa Grabowskiego. Absolwent warszawskiego AWF (1975) ze specjalizacją piłki nożnej i uzyskał licencję trenerską II klasy. Był to pierwszy przypadek ukończenia tej uczelni eksternistycznie (dzięki posiadaniu już wcześniej tytułu magistra). W latach 1975-1976 stypendysta doktorant Politechniki Warszawskiej oraz fundacji Copernicus Society of America, którego założycielem i prezesem był senior Edward Piszek. W tym czasie na “University of Pennsylvania The Wharton School” (równorzędna z Harvard czy Economic School of London), prowadził analizy przepływu wody gruntowej zanieczyszczonej odpadami z destylacji ropy naftowej, ale też projekt dotyczący piłki nożnej – miał za zadanie znalezienie algorytmu matematycznego do wykorzystania przy piłkarskiej elektronicznej metodzie statystycznej. Jacek Gmoch, jako założyciel bazy informacji zgromadził ogromną liczbę arkuszy z obserwacji meczów piłkarskich różnych klas (począwszy od lig krajowych po olimpiady i mistrzostwa świata), które dały możliwość przewidywania wyników piłkarskich. Projekt dawał możliwość zastosowania rachunku prawdopodobieństwa w przewidywaniu wyników sportowych. Spotkał się on z aprobatą władz uczelni, która na stworzenie takiego punktu do analizy dla krajów arabskich przyznały na ten cel budżet, aby kontynuować prace nad tym projektem. Stypendysta doktorancki Politechniki Warszawskiej w Norges Geotekniske Institutt w Oslo 1978-1979.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Jako piłkarz występował najczęściej na obronie, na pozycji stopera. Pierwszym klubem w jego karierze był Znicz Pruszków(1953-1958), skąd na kilka lat trafił do Legii Warszawa. W barwach warszawskiej drużyny występował w latach 1958–1969, zdobywając dwukrotnie Puchar Polski (1964 i 1966) oraz zdobył Mistrzostwo Polski w 1969. W reprezentacji Polski wystąpił 29 razy (1962–1968). Karierę zawodniczą zakończył 17.08.1968 r. meczem oglądanym przez 30000 widzów Kadra PZPN – Express. Mecz zorganizowany przez dziennikarzy Expressu Wieczornego. Kadrowicze do drużyny Expressu byli wybrani przez kibiców poprzez głosowanie w ankietach. Reprezentację Expressu prowadził trener Górski. Selekcjonerem kadry PZPN był Ryszard Koncewicz. Na początku spotkania bramkarz Marian Szeja niefortunną interwencją złamał nogę Jacka Gmocha. Było to wielostopniowe złamanie, przedwcześnie kończące karierę utalentowanego zawodnika.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu kariery piłkarskiej rozpoczął pracę jako trener. Zaczynał jako asystent Edmunda Zientary w Legii (1969–1971). Delegowany przez zarząd PZPN jako współpracownik Kazimierza Górskiego (1971–1974). Był twórcą tzw. „banku informacji” (bank informacji powstał w marcu 1971 roku przy okazji meczów Legii z Atletico Madryt) oraz był prekursorem naukowych metod w piłce nożnej. Trener-koordynator Zagłębia Sosnowiec (1972-1973). W Zagłębiu Sosnowiec wywindował drużynę z 14. – ostatniego miejsca jesienią, na 10. miejsce na koniec sezonu (najlepsza drużyna wiosny), czym uratował dla klubu najwyższą klasę rozgrywkową. Następnie zaproszony przez Legię do współpracy (Legia poprosiła uczelnię Jacka Gmocha o pozwolenie na pracę w klubie). Jako trener-koordynator Legii Warszawa uratował klub przed spadkiem do II ligi oraz zdobył z tym klubem Puchar Polski. Prowadził w USA polonijną drużynę z Filadelfii – Falcons.

Reprezentacja Polski[edytuj | edytuj kod]

W sierpniu 1976 został następcą Kazimierza Górskiego na stanowisku selekcjonera reprezentacji Polski. Wygrał eliminacje do MŚ 1978 i tym samym awansował do finałów mistrzostw świata w Argentynie w 1978, gdzie zajął 5 miejsce. Po mundialu poprowadził reprezentację w 2 meczach: wygranym towarzyskim z Finlandią w sierpniu 1978 i wygranym 2:0 meczu eliminacyjnym do mistrzostw Europy z Islandią, po czym został odwołany przez futbolową centralę.

Późniejsza kariera szkoleniowa[edytuj | edytuj kod]

W następnych latach pracował za granicą. W 1979 prowadził norweski Skeid Oslo[1]. Później przez wiele lat trenował (z sukcesami) drużyny greckie i cypryjskie: PAS Giannina (1979–1981) – uratowany od spadku i 5. miejsce, Apollon Ateny (1981–1982), AE Larisa (1982–1983, wicemistrzostwo Grecji 1983 – pierwszy w historii sukces drużyny prowincjonalnej), Panathinaikos Ateny (1983–1985, mistrzostwo Grecji 1984, wicemistrzostwo 1985, 1/2 finału Pucharu Mistrzów (błąd sędziego przy stanie 0:0 nie uznał bramki koniczynek i porażka z Liverpoolem), Pucharu Grecji 1984, AEK Ateny (1985–1986) wicemistrzostwo, ponownie Larisa (1986–1988. Mistrzostwo Grecji 1988 to sukces tym większy, że po raz pierwszy i jak dotąd ostatni drużyna spoza „wielkiej czwórki” w Grecji zdobyła to trofeum), Olympiakos Pireus (1988–1989, wicemistrzostwo Grecji 1989), Aris Saloniki (1990-1991), APOEL Nikozja (1991-1993) – mistrzostwo kraju i gra w Lidze Mistrzów w sezonie 1992-1993[2]; superpuchar, znów Larisa (1993), Athinaikos Ateny (1994–1995), Ethnikos Pireus (1995), APOEL Nikozja (1996-1997) – awans do Pucharu UEFA[3], Ionikos Pireus (1997–1998), FC Kalamata (1998–1999) – mistrzostwo w II i awans do I ligi, Panionios Ateny (1999), FC Kalamata (2001), ponownie Ionikos Pireus (2002–2003), który uratował przed spadkiem.

W lutym 2010 wybrany w Grecji jednym z pięciu najlepszych trenerów w historii greckiej ligi piłkarskiej (plebiscyt z okazji pięćdziesięciolecia profesjonalnej ligi piłki nożnej w Grecji). W głosowaniu uznany został najlepszym trenerem lat 80..

15 listopada 2010 ponownie został mianowany tymczasowym trenerem Panathinaikosu Ateny[4].

Inne[edytuj | edytuj kod]

Guest Coach of USSF – United States Soccer Federation – grudzień 1975 na obozie licencyjnym w Orlando, USA, gdzie prowadził wykłady dla przyszłych trenerów. Był członkiem rady nadzorczej MKS Pruszków (sekcja koszykówki od 2002), a później także prezesem tego klubu. Działacz sportowy, w latach 2001-2004 pełnił obowiązki attaché olimpijskiego polskiej reprezentacji olimpijskiej na igrzyskach olimpijskich w Atenach w 2004. Działał również (jako wiceprezes i prezes zarządu) w CWKS Legia Warszawa (mniejszościowy udziałowiec Legii Warszawa). Do 18 marca 2009 przewodniczący rady nadzorczej spółki Legia Warszawa SSA[5].

Od kilku lat pracuje jako telewizyjny komentator sportowy, między innymi dla Polsat (MŚ Japonia/Korea 2002, ME Portugalia 2004), TVP (MŚ Niemcy 2006), grecka ERT (ME Austria/Szwajcaria 2008 i MŚ RPA 2010).

W latach 1974-1978 występował w programie dla dzieci i młodzieży Ekran z bratkiem prowadzonym przez Macieja Zimińskiego, ucząc w nim młodzież techniki gry w piłkę nożną i właściwych dla młodzików metod treningowych.

Autor książki Alchemia futbolu, którą opracował (z Tadeuszem Olszańskim). Książka stała się bestselerem (100 000 egzemplarzy oraz dodruk). Opisywała wiele nowatorskich pomysłów piłkarskich, a niektóre z rozdziałów do dziś są jak najbardziej aktualne.

W Grecji wydał w 1985 roku książkę „Exi chronia sto Ellada”, czyli „Sześć lat u Grecji” (tytuł celowo przekręcony). Nakład 10 000 egzemplarzy. Opisał w niej głównie kulisy swoich pierwszych sześciu lat sukcesów w Grecji.

Dziennikarz, felietonista. Jest współpracownikiem „Piłki Nożnej”, „Przeglądu Sportowego”, „Wprost”, „Polityki”, a także stałym współpracownikiem miesięcznika „Forum Trenera”.

W 1974 roku uzyskał pierwsze odznaczenie – Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski za wyniki sportowe. Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 24 marca 2005 r. został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej za wybitne zasługi w rozwijaniu polsko-greckiej współpracy[6] (od 1993 jest prezesem Stowarzyszenia Współpracy i Przyjaźni Polsko-Greckiej).

Fundacja, której jest prezesem ufundowała cegiełkę dla PKOl-u, co również uczynił wraz z całą rodziną prywatnie.

Za zasługi dla greckiego futbolu nadano mu w specjalnym, honorowym trybie obywatelstwo Grecji.

Sukcesy trenerskie[edytuj | edytuj kod]

Reprezentacja Polski w piłce nożnej:

  • 5 miejsce w Mistrzostwach Świata - 1978

AE Larisa:

  • mistrzostwo Grecji - 1988,
  • wicemistrzostwo Grecji - 1983,

Panathinaikos Ateny:

  • mistrzostwo Grecji - 1984,
  • wicemistrzostwo Grecji - 1985,
  • półfinał Pucharu Europy - 1985,
  • puchar Grecji - 1984,

AEK Ateny:

  • wicemistrzostwo Grecji - 1986,

Olympiakos Pireus:

  • wicemistrzostwo Grecji - 1989,

APOEL Nikozja:

  • mistrzostwo Cypru - 1992.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]