Jacek Protasiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jacek Protasiewicz
Jacek Protasiewicz MEP.JPG
Data i miejsce urodzenia 5 czerwca 1967
Brzeg
Poseł do PE VII kadencji
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Okres urzędowania od 14 lipca 2009
do 30 czerwca 2014

Jacek Protasiewicz (ur. 5 czerwca 1967 w Brzegu) – polski polityk Platformy Obywatelskiej, były poseł na Sejm (IV kadencji), od 2004 Poseł do Parlamentu Europejskiego, a od 2012 jego wiceprzewodniczący.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Henryka i Marii[1]. Z wykształcenia polonista, ukończył studia na Uniwersytecie Wrocławskim, na którym w latach 1986–1988 był przewodniczącym uczelnianej komórki Niezależnego Zrzeszenia Studentów. Należał do założycieli Kongresu Liberalno-Demokratycznego w województwie wrocławskim, był przewodniczącym tej partii we Wrocławiu. W 1994 kierował zwycięską kampanią koalicji "Wrocław 2000", w wyniku której Bogdan Zdrojewski został po raz drugi prezydentem Wrocławia.

Od 1994 należał do Unii Wolności, w 2001 przystąpił do Platformy Obywatelskiej. Kierował strukturami PO w powiecie wrocławskim. W latach 1998–2001 zasiadał w sejmiku dolnośląskim I kadencji.

W wyborach parlamentarnych w 2001 z listy PO uzyskał mandat posła na Sejm w okręgu wrocławskim. W wyborach w 2004 został wybrany na deputowanego do Parlamentu Europejskiego z ramienia PO z okręgu dolnośląsko-opolskiego. Przystąpił do grupy Europejskiej Partii Ludowej i Europejskich Demokratów. Był szefem sztabu wyborczego Donalda Tuska podczas wyborów prezydenckich w 2005.

W wyborach europejskich w 2009 skutecznie ubiegał się o reelekcję w wyborach do PE[2]. Został też członkiem rady Kolegium Europy Wschodniej im. Jana Nowaka-Jeziorańskiego. Od grudnia 2010 do czerwca 2012 był p.o. przewodniczącego PO w województwie dolnośląskim. Był szefem sztabu PO w wyborach parlamentarnych w 2011. 18 stycznia 2012 został wybrany na wiceprzewodniczącego Parlamentu Europejskiego, a 26 października 2013 na przewodniczącego PO na Dolnym Śląsku. W 2014 zrezygnował z ubiegania się o europarlamentarną reelekcję po budzącym kontrowersje incydencie na lotnisku we Frankfurcie nad Menem z jego udziałem[3].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]