Jacek Rostowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jacek Rostowski
Jacek Rostowski-World Economic Forum Meeting 2009.jpg
Jacek Rostowski podczas World Economic Forum Meeting w 2009
Data i miejsce urodzenia 30 kwietnia 1951
Londyn
Wiceprezes Rady Ministrów
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Okres urzędowania od 25 lutego 2013
do 27 listopada 2013
Minister finansów
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Okres urzędowania od 16 listopada 2007
do 27 listopada 2013
Poprzednik Zyta Gilowska
Następca Mateusz Szczurek
Poseł VII kadencji Sejmu
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Okres urzędowania od 8 listopada 2011
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Jacek Rostowski, właśc. Jan Antony Vincent-Rostowski (ur. 30 kwietnia 1951 w Londynie) – polski i brytyjski ekonomista, od 2007 do 2013 minister finansów w pierwszym i drugim rządzie Donalda Tuska, w 2013 wicepremier, od 2011 poseł na Sejm VII kadencji, od 2013 członek zarządu krajowego PO.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Rodzina i dzieciństwo[edytuj | edytuj kod]

Jacek Rostowski pochodzi z rodziny polskich emigrantów. Jest wnukiem Jakuba Rothfelda (Rostowskiego), neurologa, profesora Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie i Polskiego Wydziału Lekarskiego w Edynburgu[1].

Jego ojciec Roman Rostowski był sekretarzem i tłumaczem Tomasza Arciszewskiego[2], premiera rządu polskiego na uchodźstwie. Po II wojnie światowej ojciec pozostał na emigracji politycznej. Jacek Rostowski spędził dzieciństwo w brytyjskich placówkach dyplomatycznych m.in. w Kenii, Mauritiusie i na Seszelach. Posiada obywatelstwo zarówno polskie, jak i brytyjskie.

Jacek Rostowski jest żonaty z Wandą Rostowską, producentką i reżyserem filmowym. Ma dwoje dzieci.

Wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Jacek Rostowski uczęszczał do szkoły Westminster w Londynie[3].

Następnie uzyskiwał kolejne tytuły zawodowe:

Działalność zawodowa[edytuj | edytuj kod]

W latach 1988–1995 był wykładowcą w School of Slavonic and East European Studies, University College London (UCL). W latach 1992–1995 pracował także w Centre for Economic Performance, London School of Economics and Political Science (LSE). W 1995 został profesorem mianowanym prywatnej uczelni (według amerykańskiego systemu szkolnictwa wyższego) i kierownikiem Katedry Ekonomii na Central European University w Budapeszcie.

W latach 1989–1991 pełnił funkcję doradcy ekonomicznego wicepremiera i ministra finansów Leszka Balcerowicza, a w latach 1997–2001 kierował Radą Makroekonomiczną w Ministerstwie Finansów. Od 2002 do 2004 był doradcą prezesa Narodowego Banku Polskiego. Doradzał również rządowi Federacji Rosyjskiej w sprawach polityki makroekonomicznej.

Od 2004 zajmował stanowisko doradcy zarządu Banku PEKAO S.A. (zawiesił tę działalność, obejmując urząd ministra). Należy do współzałożycieli Centrum Analiz Społeczno-Ekonomicznych (CASE), zasiadał w radzie tej fundacji (zrezygnował po objęciu funkcji ministra).

16 listopada 2007 został ministrem finansów w pierwszym rządzie Donalda Tuska[5]. W okresie pobytu w Wielkiej Brytanii należał do Partii Konserwatywnej. W 2009 złożył wniosek o przyjęcie do Platformy Obywatelskiej[6]. W 2009 i w 2012 był wybierany przez serwis „Emerging Markets” „Ministrem Finansów Roku Europejskich Rynków Wschodzących”[7][8].

W wyborach parlamentarnych w 2011 z listy PO uzyskał mandat posła VII kadencji w okręgu warszawskim, otrzymując 10 743 głosy[9]. W drugim rządzie Donalda Tuska zachował stanowisko ministra finansów. 25 lutego 2013 powołany nadto na urząd wicepremiera[10].

27 listopada 2013 odwołany przez prezydenta Bronisława Komorowskiego ze stanowisk wicepremiera i ministra finansów[11].

14 grudnia 2013 wybrany członkiem zarządu krajowego PO.

Jest autorem publikacji poświęconych problematyce rozszerzonej Unii Europejskiej, polityce monetarnej, kursowej i transformacji gospodarek postkomunistycznych, w tym książki Macroeconomic Instability in Post-Communist Countries (Oxford University Press, 1998) oraz około 40 artykułów wydanych w zbiorowych publikacjach i czasopismach naukowych[12].

W 2013 otrzymał Nagrodę Kisiela w Kategorii Polityk „za rolę sapera gospodarki”[13].

Przypisy

  1. Ryszard Terlecki: Rothfeld Jakub, w: Polski Słownik Biograficzny, tom XXXII (redaktor naczelny Emanuel Rostworowski), Wrocław-Warszawa-Kraków 1990, s. 304–305
  2. Jan Vincent-Rostowski. gazetapodatnika.pl, 27 maja 2008. [dostęp 2013-02-21].
  3. Famous OWW (ang.). westminster.org.uk. [dostęp 2013-02-21].
  4. Curriculum vitae na stronie CASE (ang.). [dostęp 2013-02-21].
  5. M.P. z 2007 r. Nr 87, poz. 947
  6. PSL zapłaci na raty?. tvn24.pl, 6 stycznia 2010. [dostęp 2013-02-21].
  7. Jacek Rostowski europejskim Ministrem Finansów Roku 2009. wyborcza.biz, 5 października 2009. [dostęp 2013-02-21].
  8. Jacek Rostowski najlepszym ministrem finansów 2012 roku. bankier.pl, 13 października 2012. [dostęp 2013-03-06].
  9. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2013-02-21].
  10. Prezydent dokonał zmian w składzie Rady Ministrów. prezydent.pl, 25 lutego 2013. [dostęp 2013-02-25].
  11. M.P. z 2013 r. poz. 1004
  12. Jacek Rostowski (ang.). Central European University – Department of Economics. [dostęp 2013-02-21].
  13. Laureaci 2013. kisiel.wprost.pl. [dostęp 2013-12-11].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]