Jacek Rybiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Józef Jacek Rybiński
Herb Józef Jacek Rybiński
Kraj działania  Polska
Data urodzenia 28 lutego 1701
Data śmierci 1782
opat oliwski
Okres sprawowania 1740-1782
Wyznanie chrześcijańskie
Kościół rzymskokatolicki
Inkardynacja Zakon Cystersów
Śluby zakonne 1729
Prezbiterat 1729

Józef Jacek Rybiński herbu Radwan (ur. 28 lutego 1701 w Torczynie, zm. w 1782) – cysters, ostatni opat klasztoru w Oliwie.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Płyta nagrobna Jacka Rybińskiego w Katedrze oliwskiej

Jacek Rybiński był uczniem kolegium jezuickiego w podgdańskich Starych Szkotach. Piastował stanowiska na dworze królewskim Augusta II Mocnego i był sekretarzem podkanclerzego litewskiego.

W roku 1729 złożył śluby zakonne i otrzymał święcenia kapłańskie. Studiował teologię i prawo kościelne na uczelniach w Rzymie i w Pradze. W roku 1740 przejął opactwo oliwskie. Był przyjacielem Józefa Wybickiego i zwolennikiem konfederacji barskiej. Opowiedział się za Augustem III Sasem i stał w opozycji do rodu Czartoryskich. Dzięki fundacji Rybińskiego, powstały Pałac Opatów w Oliwie i otaczający go Park Oliwski. Jako opat oliwski sfinansował również przebudowę kościoła św. Jakuba i doprowadził do wyposażenia kościoła klasztornego w organy. Po pierwszym rozbiorze i zniesieniu klasztoru pruski zaborca zezwolił mu na dozgonne zamieszkanie w pałacu opackim.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Edmund Cieślak: Historia Gdańska, Tom III 1655-1793. Gdańsk: Zakład historii Gdańska i dziejów morskich Polski, 1993. ISBN 83-215-3251-9.
  • Franciszek Mamuszka: Oliwa: Okruchy z dziejów, zabytki. Gdańsk: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1985. ISBN 83-03-00938-9.