Jack Cade

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Jack Cade (ur. w Irlandii, zm. 12 lipca 1450) - przywódca powstania w Anglii 1450.

Po zakończeniu służby wojskowej osiadł w hrabstwie Kent, gdzie stanął na czele zbuntowanych chłopów i mieszczan, którzy domagali się usunięcia z Anglii stronników Williama de La Pole'a, earla Suffolk, skazanego na wygnanie za zabójstwo syna Henryka IV. W czerwcu 1450 odnieśli zwycięstwo nad oddziałami królewskimi. Gdy do buntowników z Kentu dołączyli powstańcy z Essex, Cade wdarł się do Londynu i zlinczował Jamesa Fiennesa, barona Saye i Sele (zm. 4 lipca 1450) i Williama Crowmera, szeryfa hrabstwa Kent. 6 lipca arcybiskup Yorku i biskup Winchester wynegocjowali pokój i w zamian za odpuszczenie win Cade wycofał się z miasta. Potem jego banda rozbiła więzienie w Southwark, ale próba zdobycia przez nią zamku Queenborough zakończyła się fiaskiem. 11 lipca przywódca rebelii został ciężko ranny podczas walki z armiami królewskimi, pojmany do Londynu i zabity.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]