Jacopo de' Barbari

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jacopo de' Barbari, Martwa natura z kuropatwą i żelaznymi rękawiczkami (1504)
Jacopo de' Barbari, Portret Luca Pacioli (przypisywany)
Wikimedia Commons

Jacopo de' Barbari, zw. też Jakob Walch (ur. ok. 1445 w Wenecji, zm. przed 1516 w Mechelen) – włoski malarz i rysownik okresu renesansu.

Do 1500 przebywał w Wenecji, gdzie znalazł się w kręgu oddziaływania Alvise Vivariniego, Antonella da Messiny i Giovanniego Belliniego. Następnie wstąpił na służbę do cesarza Maksymiliana I. Okresowo pracował m.in. w Norymberdze, Wittenberdze, Weimarze i Frankfurcie nad Menem. Ostatnie lata życia spędził na dworze namiestniczki NiderlandówMałgorzaty w Brukseli.

Malował portrety i kompozycje religijne. Był autorem pierwszej samodzielnej martwej natury w malarstwie nowożytnym. Zachowało się ok. 30 jego miedziorytów o treści alegorycznej i mitologicznej, wzorowanych na Albrechcie Durerze i Lucasu van Leydenie.

Odegrał ważną rolę w popularyzacji zasad renesansu włoskiego w północnej Europie.

Wybrane dzieła[edytuj | edytuj kod]

  • Błogosławiący Chrystus (1503) – Drezno, Gemaeldegalerie
  • Galatea – Drezno, Gemaeldegalerie
  • Henryk Meklemburski (1507) – Haga, Mauritshuis
  • Krogulec – Londyn, National Gallery
  • Madonna z Dzieciątkiem, św. Barbarą, Janem Chrzcicielem i fundatorką – Berlin, Gemaeldegalerie
  • Martwa natura z kuropatwą i żelaznymi rękawiczkami (1504) – Monachium, Stara Pinakoteka
  • Młody mężczyzna – Wiedeń, Kunsthistorisches Museum
  • Starzec i dziewczyna (1503) – Filadelfia, Museum of Art

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]