Jacqueline Kennedy Onassis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jacqueline Kennedy Onassis
Jacqueline Lee "Jackie" Bouvierur
Jackie JFK Earl Warren.jpg
Jacqueline Kennedy w 1962 roku
Data i miejsce urodzenia 28 lipca 1929
Southampton, Long Island
Data i miejsce śmierci 19 maja 1994
Nowy Jork
Pierwsza dama Stanów Zjednoczonych
Okres urzędowania od 20 stycznia 1961
do 22 listopada 1963
Poprzedniczka Mamie Eisenhower
Następczyni Lady Bird Johnson
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Jacqueline Kennedy Onassis (z domu Jacqueline Lee "Jackie" Bouvier, ur. 28 lipca 1929 w Southampton, Long Island, zm. 19 maja 1994 w Nowym Jorku) – małżonka 35. prezydenta Stanów Zjednoczonych Johna F. Kennedy’ego, pierwsza dama od 1961 do śmierci męża w 1963 roku. Pięć lat później wyszła za mąż za greckiego armatora, magnata finansowego, Aristotelisa Onasisa. Pozostali małżeństwem, aż do jego śmierci w 1975 roku.

Była ikoną mody. Jej sławny różowy kostium od Chanel i kapelusz stał się symbolem zabójstwa jej męża Johna oraz jednym z obrazów lat 60. XX wieku[1][2].

Dzieciństwo i wczesna młodość[edytuj | edytuj kod]

Jacqueline Bouvier w 1935

Jacqueline Bouvier urodziła się 28 lipca 1929 roku w Southampton w stanie Nowy Jork. Jej ojciec, John Vernou Bouvier (1891-1957), znany także jako "Black Jack" Bouvier, był człowiekiem zamożnym. Pracował jako makler w Nowym Jorku. Jej matka, Janet Norton Lee (1907-1989), była irlandzką katoliczką. Rodzice rozwiedli się w 1940 roku. W 1942 Janet poślubiła Hugh D. Auchinclossa Jr. i miała z nim dwójkę dzieci: Janet i Jamesa Auchincloss. Po raz trzeci wyszła za mąż w 1979 za Binghama Morrisa.

Młodsza siostra Jacqueline, Lee Radziwill, urodziła się w 1933.

Jackie Bouvier rozpoczęła naukę w Chapin School, w Nowym Jorku (lata 1935-1942, przedszkole i szkoła podstawowa), następnie uczęszczała do Holton Arms School w Waszyngtonie (1942-1944), gdzie ukończyła kurs szkoły podstawowej i pierwszy rok szkoły średniej. W latach 1944-1947 kontynuowała naukę w Miss Porter's School, prestiżowej szkole w Farmington, w stanie Connecticut. Dziewczęta uczone były tam m.in. dobrych manier i sztuki konwersacji. W szkole pisała eseje i wiersze, często do szkolnej gazetki. W 1947 roku została nazwana "debiutantką roku" przez lokalną gazetę.

Jacqueline (Jackie) w dzieciństwie pobierała lekcje baletu w Metropolitan Opera House, a od 12 roku życia uczyła się języka francuskiego. Podobnie, jak jej matka, kochała jazdę konną. W 1940 roku, w wieku 11 lat, wygrała krajowe zawody jeździeckie juniorów.

Miała jednak większe ambicje i dlatego kontynuowała naukę w Vassar College w Poughkeepsie, a następnie w ramach programu studiów zagranicznych, organizowanych przez Smith College w Northhampton, w Massachusetts, studiowała we Francji, na University of Grenoble i paryskiej Sorbonie. Po powrocie do kraju podjęła naukę na George Washington University w Waszyngtonie. Ukończyła uczelnię z tytułem licencjata literatury francuskiej w 1951 roku.

Po ukończeniu studiów Bouvier pracowała dla Washington Times-Herald, jako "fotograf pytający". Praca polegała na zadawaniu pytań i robieniu zdjęć wybranym ludziom. W tym czasie przez trzy miesiące była zaręczona z maklerem giełdowym, Johnem Hustedem. Podjęła ponownie naukę (historia Ameryki) na Uniwersytecie Georgetown.

Małżeństwo z Kennedym[edytuj | edytuj kod]

Jacqueline Kennedy 12 września 1953, w dniu ślubu

Johna F. Kennedy’ego poznała Jacqueline na przyjęciu w 1952 roku. Pobrali się 12 września 1953 w kościele św. Marii w Newport, w stanie Rhode Island. Uroczystość, choć miała być kameralna, stała się jednym z wydarzeń towarzyskich roku. Zaproszonych zostało ponad 700 gości. Suknia ślubna została zaprojektowana przez firmę Ann Lowe.

Do ołtarza poprowadził Jackie jej ojczym Hugh Auchincloss. Nowożeńcy miesiąc miodowy spędzili w Acapulco w Meksyku. Zamieszkali w nowym domu Hickory Hill w McLean w Wirginii. W 1956 Jackie urodziła dziewczynkę, Arabellę, która zmarła krótko po porodzie. Pojawiły się też plotki o rzekomej separacji. Ambitny katolicki senator nie mógł sobie na to pozwolić. Ponoć spotkały się obie rodziny (w „negocjacjach” uczestniczył też John Vernou Bouvier) i nakazały Johnowi, aby zaprzestał swoich rzekomych romansów, przynajmniej na oczach Jackie. Niedługo potem Jacqueline urodziła dziewczynkę Caroline Bouvier Kennedy, a w 1960 na świat przyszedł syn John F. Kennedy Jr. Również wtedy rozpoczęła się wyborcza kampania prezydencka 1960.

Wybory prezydenckie[edytuj | edytuj kod]

W dniu 3 stycznia 1960 roku, John Kennedy ogłosił swoją kandydaturę na prezydenta i rozpoczął swoją kampanię. Jacqueline, początkowo miała brać czynny udział w kampanii, jednak ze względu na trudność jej poprzednich ciąż, lekarz zalecił jej pozostanie w domu. Kennedy mówiła biegle w języku francuskim, hiszpańskim, a podczas kampanii męża, w miejscach publicznych, mówiła w języku włoskim i polskim.

Pierwsza dama[edytuj | edytuj kod]

Charles Collingwood i Jacqueline Kennedy podczas programu TV o Białym Domu, 1962

8 listopada 1960 roku, John F. Kennedy pokonał kandydata Republikanów, Richarda Nixona, w wyborach prezydenckich. Dwa tygodnie później Jacqueline Kennedy urodziła pierwszego syna małżonków, Johna Jr.

Gdy jej mąż został zaprzysiężony na prezydenta 20 stycznia 1961 roku, Kennedy stała się, w wieku 31 lat, jedną z najmłodszych pierwszych dam w historii, zaraz za Frances Folsom Cleveland i Julią Tyler. Jacqueline była w centrum uwagi. Podczas gdy nie przeszkadzało jej udzielanie wywiadów i bycie fotografowaną, starała się jak tylko to możliwe, zachować prywatność dla siebie i dzieci.

Jako pierwsza dama, Jackie Kennedy poświęcała wiele czasu na planowanie przyjęć w Białym Domu i innych uroczystości państwowych. Często zapraszała artystów, pisarzy, naukowców, poetów, muzyków. Spotykała się ze znanymi osobistościami, np. królową Elżbietą II, Charles’em de Gaulle’em, czy przywódcą Związku Radzieckiego Nikitą Chruszczowem.

Renowacja Białego Domu[edytuj | edytuj kod]

Już kilka tygodni przed inauguracją, Jackie rozpoczęła przygotowania zarówno do renowacji części prywatnej Białego Domu, jak i do odtworzenia historycznego charakteru jego pomieszczeń oficjalnych. Stworzyła zespół doradców pod kierownictwem eksperta wczesnej, amerykańskiej sztuki dekoracyjnej i meblarstwa, Henry’ego Duponta (Henry Francis du Pont). Do marca 1961, pierwsza dama wydobyła z rządowych magazynów wiele rozproszonych tam mebli i zdobyła od sponsorów pieniądze na zabytkowe przedmioty dla siedziby i urzędu prezydenta.

Pierwsza Dama doprowadziła także do uchwalenia przez Kongres ustawy stanowiącej o uznaniu pozyskanych dzieł sztuki za nierozdzielną własność Białego Domu oraz pomogła stworzyć White House Historical Association, które zdobyło fundusze m.in. poprzez sprzedaż przewodnika po Białym Domu pt.: „The White House: An Historic Guide”.

Jackie doprowadziła również do nakręcenia filmu dokumentalnego pt.: „Wycieczka po Białym Domu z panią Kennedy” (ang. „A Tour of the White House with Mrs. John F. Kennedy”). Bez żadnych przygotowań i prób opowiedziała o wszystkich ciekawych rzeczach znajdujących się tam.

Śmierć Johna[edytuj | edytuj kod]

Podczas ceremonii pogrzebowej

W 1963 rozpoczęła się seria tragedii. Jackie urodziła przedwcześnie synka Patricka, który zmarł po dwóch dniach (7–9 sierpnia 1963). Siostra Jackie, księżna Lee Radziwill, zaprosiła ją do Grecji. Kennedy nie był zachwycony tą propozycją, ale w końcu zgodził się, licząc, że poprawi to humor jego żony. Oprócz zwiedzania starożytnych budowli, część czasu Jackie i jej siostra miały spędzić na pokładzie statku greckiego przyjaciela, Aristotelisa Onasisa.

Prezydent John F. Kennedy miał problemy w Teksasie. Aby wygrać wybory w 1964, do których przygotowywał się od kilku miesięcy, odwiedził San Antonio, a później wybrał się do Dallas. 22 listopada 1963 podczas przejazdu kolumny samochodowej przez miasto oddano trzy strzały do prezydenta, z czego jeden był chybiony. Dwa pozostałe ugodziły Kennedy’ego kolejno w szyję i głowę. Ranny został również gubernator Teksasu, John Conally. Pół godziny po przewiezieniu do szpitala Parkland w Dallas, 35. prezydent Stanów Zjednoczonych nie żył. Zgodnie z życzeniem Jackie, został pochowany na Narodowym Cmentarzu w Arlington pod Waszyngtonem.

Jacqueline stała się symbolem żałoby narodowej. Jak zawsze, zaprezentowała elegancję i powagę. Znalazła wsparcie w młodszym bracie Johna, Robercie „Bobbym” Kennedym. Niestety, podczas kampanii w 1968, kandydat na prezydenta Robert Francis Kennedy został zastrzelony 6 czerwca 1968 w Los Angeles.

Małżeństwo z Onasisem[edytuj | edytuj kod]

Pięć lat później, 22 października 1968, Jackie wyszła za mąż za Aristotelisa Onasisa. Grecki miliarder miał dwoje dzieci z poprzedniego małżeństwa: Christinę i Alexandra. W nocy z 22 na 23 stycznia 1973 Alex wybrał się na lotniczą wycieczkę. Przeciwstawiała się temu Christina, jednak Jackie przekonała męża, aby ten pozwolił synowi na podróż. Kiedy Alexander zginął w katastrofie, Christina oskarżyła Jackie o śmierć brata. Wkrótce, wśród greckiej familii, nieszczęśliwa Amerykanka zyskała opinię „femme fatale”. W końcu Onasis zaczął czynić przygotowania do separacji i rozwodu, ale zanim podjął radykalne kroki, zmarł w dniu 15 marca 1975. Jackie ponownie została wdową.

Ostatnie lata[edytuj | edytuj kod]

Arlington National Cemetery

Po śmierci męża Jackie Onassis powróciła do Nowego Jorku, gdzie mieszkała przy Piątej Alei na Manhattanie. Pracowała w wydawnictwie książkowym „Doubleday”.

W styczniu 1994 zdiagnozowano u niej nowotwór układu chłonnego – chłoniaka nieziarniczego. W lutym 1994 jej choroba została podana do publicznej wiadomości. Za namową córki przestała palić, będąc wcześniej nałogową palaczką.

Zmarła w swoim nowojorskim mieszkaniu, we śnie o 22:15, we czwartek 19 maja 1994, mając 64 lata. Dzień wcześniej wróciła ze szpitala, odbyła spowiedź i przyjęła ostatnie namaszczenie z rąk prałata Georgesa Bardesa z kościoła św. Tomasza More na Manhattanie. Jej przyjacielem był Maurice Tempelsman, który pozostał z nią do końca. Córka Caroline urządziła jej prywatny pogrzeb, bez udziału mediów. Ceremonia pogrzebowa Jackie Onassis odbyła się 23 maja 1994 w kościele rzymsko-katolickim św. Ignacego Loyoli na Manhattanie, gdzie została ochrzczona w 1929 i później bierzmowana jako 12-latka. Na uroczystość pogrzebową zaproszono rodzinę i przyjaciół, a jedyną znaną osobą wśród zebranych był ówczesny prezydent Bill Clinton wraz z żoną Hillary Rodham Clinton. Pochowano ją na cmentarzu w Arlington przy zamordowanym w 1963 mężu, Johnie F. Kennedym i zmarłych dzieciach, synu Patryku i córce Arabelli.

Ikona mody[edytuj | edytuj kod]

Od czasu wyborów prezydenckich styl Jacqueline był w centrum uwagi. Została okrzyknięta przez miliony kobiet ikoną mody lat 60. i 70. XX wieku. Kennedy korzystała z usług wielu projektantów. W gronie jej stylistów znajdowali się: Giorgio Armani, Carolina Herrera, Chanel, Lacoste, Pucci, Lilly Pulitzer, Valentino, Zoran, Bergdorf Goodman. Jackie Kennedy Onassis doczekała się torebki nazwanej swoim imieniem, zaprojektowanej przez włoski dom mody Gucci[3]. Zapoczątkowała modę na sukienki o szerokich ramiączkach, ze specyficznym wycięciem w łódkę, dopasowane w talii. Często nosiła wełniany płaszcz ozdobiony paskiem i duże okulary przeciwsłoneczne. Lubiła kobiece i dopasowane stroje w pastelowych odcieniach. Nie bała się również kontrastów w modzie[4].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Craughwell-Varda, Kathleen (October 14, 1999). Looking for Jackie: American Fashion Icons. Hearst Books. ISBN 978-0-688-16726-4. Retrieved May 1, 2011
  2. Ford, Elizabeth; Mitchell, Deborah C. (March 2004). The Makeover in Movies: Before and After in Hollywood Films, 1941–2002. McFarland. p. 149. ISBN 978-0-7864-1721-6. Retrieved May 1, 2011
  3. Kim jest ikona stylu
  4. Ikona mody Jackie Kennedy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]