Jacques Ibert
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
 |
Ten artykuł od 2010-12 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
| Jacques Ibert | |
| Data i miejsce urodzenia | 15 sierpnia 1890 Paryż,Francja |
| Data i miejsce śmierci | 5 lutego 1962 Paryż, Francja |
| Narodowość | Francja |
| Dziedzina sztuki | muzyka |
Jacques Ibert (ur. 15 sierpnia 1890 w Paryżu, zm. 5 lutego 1962 w Paryżu, pochowany na Cmentarzu Passy) - kompozytor francuski. Studiował pod kierunkiem Paula Vidala w paryskim konserwatorium. Od 1937 kierownik Francuskiej Akademii w Rzymie, a od 1955 do 1957 także Paryskiej Opery Komicznej.
Cechą charakterystyczną muzyki Iberta są: przejrzyste i zróżnicowane brzmienie, melodyjność, zwięzła forma. Największe uznanie zdobyły jego utwory instrumenty dęte. Koncert fletowy (1934) był pierwszym utworem koncertowym na ten instrument w XX wieku, który zyskał szeroką popularność.
Opery [edytuj]
- Persée et Andromède, 1929
- Angélique, 1927
- Le Roi d'Yvetot, 1930
- Gonzague, 1931
- L'Aiglon, 1937
- Les Petites Cardinal, 1938
- Barbe-bleue, 1943
Muzyka filmowa [edytuj]
- Invitation to the Dance, (1956)
- Macbeth, (1948)
- Panique, (1946)
- Feu Mathias Pascal, (1937)
- Golgotha, (1935)
- Maternite, (1934)
- Les Cinq Gentlemen Maudits, (1933)
- Don Quixote, (1933)
- Un Chapeau de Paille d'Italie, (1927)
Inne dzieła [edytuj]
- Koncert na saksofon altowy i 11 instrumentów
- Concertino da Camera na saksofon altowy
