Jadwiga z Łobzowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Jadwiga z Łobzowa (właśc. Jadwiga z Zubrzyckich Strokowa, ur. 1854 w Tłustym k. Zaleszczyk, zm. 29 sierpnia 1916 w Rabce) – działaczka społeczna, nauczycielka i poetka. Pracowała jako nauczycielka we Lwowie, Lanowicach k. Lwowa, a następnie w Łobzowie. Działała na rzecz oświaty wśród kobiet wiejskich, była członkinią Zarządu Głównego Towarzystwa Szkoły Ludowej i wraz z Adamem Asnykiem założyła pierwszą czytelnię towarzystwa.

Pisała książki dla dzieci i młodzieży; jest autorką 104 tomików poezji i prozy. Pochowana na Cmentarzu Rakowickim; jedna z ulic w Bronowicach nosi jej imię.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • W niewoli. Zbiór wierszy. W 500 rocznicę założenia Akademii Jagiellońskiej w Krakowie (1900)
  • Coś dziwnego. Wesołe wierszyki i powiastki (1907)
  • Krakowiaczek ci ja (1907)
  • U bram Krakowa (1908)
  • Pójdę ja, pójdę. Dzieciom polskim (1908)
  • Jak ja się bawiła (1909)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Encyklopedia Krakowa, wyd. PWN, Warszawa-Kraków 2000.
  • Jan Adamczewski, Mała Encyklopedia Krakowa, wyd. "Wanda", Kraków 1996.