Jael

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Zobacz też: Jaël.
Jael zabija Siserę, obraz Jacopa Palmy il Giovane.

Jael – postać biblijna ze Starego Testamentu.

Kobieta z nomadyjskiego plemienia Kenitów, żona Chebera[1]. Sisera, dowódca armii Kananejczyków, po przegranej bitwie z Izraelitami uciekł i skrył się w namiocie Jaeli[1]. Gdy zasnął, Jael zabiła go, przebijając jego skroń palikiem od namiotu[2]. Debora chwali ją w swej pieśni zwycięstwa[3]. Jael pojawia się w czwartym i piątym rozdziale Księgi Sędziów.

Imię to oznacza po hebrajsku powszechnie występującego w Izraelu koziorożca nubijskiego, odczytywane jest jednak również jako "moc Boga".

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Sdz 4,17 w przekładach Biblii.
  2. Sdz 4,21 w przekładach Biblii.
  3. Sdz 5,24 w przekładach Biblii.