Jagdtiger

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jagdtiger
Sonderkraftzeug 186 Panzerjäger Tiger Ausführung B Jagdtiger
Jagdtiger  w muzeum w Aberdeen
Jagdtiger w muzeum w Aberdeen
Dane podstawowe
Państwo  III Rzesza
Producent Henschel
Porsche
Typ pojazdu ciężki niszczyciel czołgów
Trakcja gąsienicowa
Załoga 6 (dowódca, celowniczy, dwóch ładowniczych, strzelec-radiotelegrafista, kierowca)
Historia
Prototypy 1943
Produkcja lipiec 1944 – kwiecień 1945
Wycofanie 1945
Egzemplarze 79
Dane techniczne
Silnik 1 silnik benzynowy, V12 Maybach HL 230 P30 o mocy 700 KM (515 kW)
Transmisja mechaniczna
Poj. zb. paliwa 865 l
Pancerz spawany z płyt stalowych, o grubości: 25 – 250 mm
Długość 7,800 m
Szerokość 3,625 m
Wysokość 2,945 m
Prześwit 0,49 m (na podwoziu typu Henschel)
0,48 m (na podwoziu typu Porsche)
Masa 72 000 kg
Moc jedn. 9,3 KM/t
Osiągi
Prędkość 38 km/h (po drodze)
17 km/h (w terenie)
Zasięg 120 km (po drodze)
80 km (w terenie)
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 armata PaK 44/2 L/55 kal. 128 mm
(zapas amunicji- 40szt.)
1 lub 2 karabiny maszynowe MG 34 kal. 7,92 mm
Użytkownicy
Niemcy

Jagdtiger (Sd. Kfz. 186 Panzerjäger Tiger Ausf. B) - niemieckie ciężkie działo pancerne zbudowane na podwoziu czołgu ciężkiego PzKpfw VI B Königstiger (Tiger II). Był to najcięższy pojazd pancerny użyty bojowo podczas II wojny światowej. Jagdtiger był nazywany czasem "samobieżnym bunkrem"

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1943 roku w Niemczech rozpoczęto pracę nad zbudowaniem działa pancernego z działem PaK 44/2 L/55 kal. 128 mm. Do konstrukcji tego działa użyto podwozia czołgu Tiger II, przy czym użyto podwozia zarówno firmy Henschel jak i firmy Porsche.

Prototyp tego działa zbudowano w październiku 1943 roku, a już w grudniu chciano je skierować do produkcji seryjnej, co się jednak nie udało. Zatwierdzony do produkcji prototyp zbudowały dopiero zakłady Nibelungen w kwietniu 1944 roku. Produkcję seryjną rozpoczęto dopiero w lipcu 1944 roku.

Jagdtiger był niezbyt "wygodnym" pojazdem. Jego działo było rozmiarów prawie okrętowych. Nie miał obrotowej wieży, więc aby strzelić musiał się obrócić cały pojazd. Jagdtiger często się też psuł. Była to więc potężna, aczkolwiek niezbyt doskonała pod względem technicznym konstrukcja, co w połączeniu ze znikomą liczbą (74[1] bądź 79[2] egzemplarzy) wozów zbudowanych w latach 1944-1945 spowodowało, że jej znaczenie bojowe było prawie zerowe zwłaszcza, że do jednostek bojowych trafiło tylko 48 sztuk.

Działo to zostało skierowane w listopadzie 1944 roku do jednostek pancernych armii niemieckiej. Utworzono dla nich specjalne bataliony, które wyposażone były w działa pancerne Jagdtiger. Pierwsza taka jednostka utworzona została we wrześniu 1944 roku i był to 653 ciężki batalion niszczycieli czołgów (niem. 653. schwere Panzerjäger Abteilung). Następne oddziały to: 512 ciężki batalion niszczycieli czołgów (512. schwere Panzerjäger Abteilung), 424 ciężki batalion pancerny (424. schwere Panzer Abteilung), 501 ciężki batalion pancerny SS (501. schwere SS Panzer Abteilung) i częściowo 511 ciężki batalion pancerny (511. schwere Panzer Abteilung). Wszystkie te jednostki walczyły w latach 1944-1945 na froncie zachodnim II wojny światowej.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Alexander Lüdeke Weapons of World War II, Parragon 2011, s.76, ISBN 978-1-4454-2435-4
  2. Andrzej Zasieczny Czołgi II wojny światowej, Alma-Press, Warszawa 2005, s. 48, ISBN 83-7020-325-6

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1994, s. 92. ISBN 83-86028-01-7.
  • Andrzej Zasieczny Czołgi II wojny światowej, Alma-Press, Warszawa 2005, ISBN 83-7020-325-6
  • Alexander Lüdeke Weapons of World War II, Parragon 2011, ISBN 978-1-4454-2435-4

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]