Jagnięcy Szczyt
| Jagnięcy Szczyt | |
 Jagnięcy Szczyt po prawej, widziany z Doliny Białych Stawów. Po lewej Kozia Turnia |
|
| Państwo |  Słowacja |
| Pasmo | Tatry, Karpaty |
| Wysokość | 2230 m n.p.m. |
| Wybitność | 140 m |
| Pierwsze wejście | 1793 Robert Townson i przewodnik Hans Gross |
|
Położenie na mapie Tatr
  Jagnięcy Szczyt
|
|
| Na mapach: | |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Jagnięcy Szczyt (słow. Jahňací štít, niem. Weißseespitze, węg. Fehér-tavi csúcs) – szczyt o wysokości 2230 m n.p.m., najbardziej na północny wschód wysunięty wierzchołek głównej grani Tatr Wysokich (Szalony Wierch znajduje się już w Tatrach Bielskich).
Spis treści |
[edytuj] Topografia
Znajduje się pomiędzy Czerwoną Turnią (Belasá veža) w masywie Kołowego Szczytu – rozdziela je Kołowa Przełęcz (Kolové sedlo, 2092 m) – i Szalonym Wierchem (Hlúpy vrch, 2062 m) – oddziela je Przełęcz pod Kopą (Kopské sedlo, 1750 m).
Wierzchołek Jagnięcego Szczytu góruje nad dolinami:
- Kołową (Kolová dolina) – odgałęzienie Doliny Zadnich Koperszadów (Zadné Meďodoly)
- Jagnięcą (Červená dolina)
- Białych Stawów (Dolina Bielych plies) – odgałęzienia Doliny Kieżmarskiej (Dolina Bielej vody Kežmarskej)
Od szczytu odchodzą dwie boczne granie:
- w kierunku północno-zachodnim – Jagnięca Grań (Hrebeň Jahnencov), wydzielająca Dolinę Kołową z Zadnich Koperszadów
- w kierunku południowo-wschodnim – Kozia Grań (Kozí hrebeň), którego najwyższym wierzchołkiem jest Kozia Turnia (słow. Kozí štít, Malý Jahňací štít; niem. Gemsenspitze). Grań ta rozdziela Dolinę Białych Stawów od Doliny Jagnięcej.
[edytuj] Opis
Mający kształt kształtnej piramidy Jagnięcy Szczyt nosił także inne nazwy, np. Szczyt Białego Jeziora (Štít Bieleho plesa), Białostawiański Szczyt, Lastovica, Biely štít. Obecna nazwa została ustalona dopiero około 1880 r. Zbudowany jest z granitów, ale w Koperszadzkiej Grani (Meďodolský hrebeň, Šachtový hrebeň), łączącej go z Tatrami Bielskimi, jest wychodnia najstarszych w Tatrach skał osadowych, przez Edwarda Passendorfera opisanych jako „zlepieniec koperszadzki”.
Dolna część stoków Jagnięcego Szczytu była dawniej wypasana. Przez jego wierzchołek przebiegała granica pomiędzy dobrami jaworzyńskimi a własnością „chotarów” z Kieżmarku i Białej Spiskiej (w latach 1412-1769 tereny te należały do Polski). Do końca XIX wieku stał na szczycie kopiec graniczny.
Pierwsze odnotowane wejście: Robert Townson i spiski przewodnik Hans Gross – 9 sierpnia 1793 r. Jednak wcześniej na szczycie bywali pasterze, kłusownicy, a także górnicy, którzy w XVIII wieku na jego północno-zachodnim grzebieniu wydobywali miedź. Pierwsze zimowe wejście odnotowano 3 grudnia 1911 r., dokonali go Lajos Rokfalusy i Gyula Hefty[1]. Szlak na szczyt wybudowano w latach 1910–1912. Widok ze szczytu jest bardzo rozległy i według Świerza i Chmielowskiego odznaczający się „niepospolitą różnorodnością motywów”. Samuel Weber podaje, że można stąd zobaczyć 16 stawów. Szczególnie alpejski krajobraz prezentują stąd szczyty pobliskiej grupa Łomnicy, a wśród nich Kieżmarski Szczyt opadający do Doliny Zielonej Kieżmarskiej potężnymi ścianami 900-metrowej wysokości.
[edytuj] Szlaki turystyczne
Czasy przejścia podane na podstawie mapy[2].
– żółty szlak turystyczny o umiarkowanej trudności (kilka miejsc eksponowanych – ubezpieczenia łańcuchami) ze schroniska nad Zielonym Stawem Kieżmarskim. Czas przejścia: 2:15 h, ↓ 1:35 h, różnica wzniesień 680 m.
Przy zejściu ze szczytu należy uważać, aby nie przeoczyć wąskiej i niepozornej szczerbiny, w której ścieżka przechodzi na drugą stronę grani. Często zdarzają się tutaj pomyłki. Turyści, zamiast przejść tą szczerbiną na wschodnią stronę grani, idą dalej granią w kierunku Kołowego Szczytu. Łatwo się pomylić, gdyż wiedzie tam dobrze przez turystów wydeptana ścieżka, jednak prowadzi ona do miejsca, skąd zejść do Doliny Jagnięcej się nie da, gdyż grań jest tam stromo podcięta i należy wrócić.
Przypisy
- ↑ Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część XXIV. Czerwona Turnia – Przełęcz pod Kopą. Warszawa: Sport i Turystyka, 1984. ISBN 83-217-2472-8.
- ↑ Tomasz Nodzyński, Marta Cobel-Tokarska: Tatry Wysokie i Bielskie: polskie i słowackie. Warszawa: ExpressMap, 2007. ISBN 978-83-60120-88-0.
[edytuj] Bibliografia
- Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
- Józef Nyka: Tatry słowackie. Przewodnik. Wyd. II. Latchorzew: Wyd. Trawers, 1998. ISBN 83-901580-8-6.
