Jagoda kamczacka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jagoda kamczacka
Lonicera coerulea a3.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad klad astrowych
Rząd szczeciowce
Rodzina przewiertniowate
Rodzaj wiciokrzew
Gatunek wiciokrzew siny
Odmiana jagoda kamczacka
Nazwa systematyczna
Lonicera caerulea var. kamtschatica Sevast.
Krashen. Opican. Zemli Kamch. 1:311. 1818
Synonimy

Lonicera kamtschatica (Sevast.) Pojark.[2]

"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Kwiaty
Pokrój

Jagoda kamczacka (Lonicera caerulea L. var. kamtschatica Sevast.) – odmiana wiciokrzewu sinego (Lonicera caerulea), krzewu należącego do rodziny przewiertniowatych (Caprifoliaceae Juss.)[2]. Pod taką nazwą jest w Polsce najbardziej znana, jednak prawidłowa nazwa to wiciokrzew kamczacki, gdyż jest odmianą wiciokrzewu. Pochodzi z północno-wschodniej Azji[2]. W wielu krajach świata, również Polsce jest uprawiana, ale uprawia się tylko odmiany uprawne (kultywary).

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Krzew o zwartym i wzniesionym pokroju, osiągający wysokość do 2 m. Jest rośliną długowieczną (żyje do 35 lat).
Kwiaty
Zakwita w pierwszej połowie kwietnia. Na krótkiej szypułce znajdują się dwa zwisające białożółte kwiaty o długości ok. 1,5 cm.
Owoc
Mięsiste, wydłużone pestkowce o fioletowoczarnej barwie, pokryte niebieskim, woskowym nalotem. Osiągają długość 2 – 3 cm i szerokość do 1 cm. Są soczyste, mają słodko-kwaśny smak z charakterystyczną goryczką. Dojrzewają od połowy maja.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Roślina uprawna, uprawiana dla owoców. Jej zaletą są bardzo duże wartości odżywcze, oraz fakt, że są to jedne z najwcześniej dojrzewających u nas w naturalnych warunkach owoców. W Polsce uprawiana od niedawna, obecnie jest coraz bardziej popularna, głównie w uprawie amatorskiej. Nie nadaje się do uprawy towarowej ze względu na małą wydajność owoców i trudny ich zbiór.

Uprawa[edytuj | edytuj kod]

  • Wymagania: roślina wytrzymuje mrozy do –45 stopni Celsjusza, a kwiaty do –8 stopni. Stanowisko powinno być słoneczne, ziemia żyzna, wzbogacona obornikiem.
  • Sposób uprawy: wskazane jest (ze względu na zapylanie krzyżowe) sadzić blisko siebie dwa krzaki jagody kamczackiej w odległości 1 metr, najlepiej różnych odmian. Jeden krzak też zaowocuje, ale słabiej. Krzewów nie przycina się, na starszych okazach można usuwać stare pędy.
  • Sztuka kulinarna: owoce przede wszystkim nadają się na deser. Można jednak wykonywać z nich dżemy, soki, mrozić i suszyć. Owoce zawierają wiele składników biologicznie aktywnych, o własnościach wzmacniających, antyseptycznych i odtruwających organizm.

Kultywary[edytuj | edytuj kod]

  • 'Dlinnopłodna' – duże jagody, bez goryczki. Dobrymi zapylaczami są: 'Czelabinka', 'Izjuminka' i 'Smolińska'
  • 'Czelabinka' – jagody o gruszkowatym kształcie. Dobrymi zapylaczami są: 'Czelabinka', 'Izjuminka' i 'Smolińska'
  • 'Sinoglaska' – jagody o cylindrycznym kształcie. Dobrym zapylaczem jest 'Dlinnopłodna'.
  • 'Wołoszebnica' – duże jagody z nierówną powierzchnią. Zapylaczem może być każda inna odmiana.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-04-27].
  2. 2,0 2,1 2,2 Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-07-20].