Jagodne Małe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jagodne Małe
Opuszczony dwór
Opuszczony dwór
Państwo  Polska
Województwo warmińsko-mazurskie
Powiat giżycki
Gmina Miłki
Strefa numeracyjna (+48) 87
Tablice rejestracyjne NGI
SIMC 0762543
Położenie na mapie województwa warmińsko-mazurskiego
Mapa lokalizacyjna województwa warmińsko-mazurskiego
Jagodne Małe
Jagodne Małe
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Jagodne Małe
Jagodne Małe
Ziemia 53°54′56,8800″N 21°42′49,7160″E/53,915800 21,713810
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Jagodne Małe (niem. Klein Jagodnen) – osada w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie giżyckim, w gminie Miłki. W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa suwalskiego.

Historia wsi[edytuj | edytuj kod]

Wieś Jagodne Małe powstała w 1554 dzięki nadaniu księcia Albrechta 42 włók lasu staroście leckiemu (giżyckiemu) Jerzemu Kroście.

W latach 1663-1669 Jagodne dzierżawił Zbigniew Morsztyn, przedstawiciel braci polskich w Prusach, który był też użytkownikiem folwarku w Rudówce, położonej po drugiej stronie Jeziora Jagodne, dalej za wsią Prażmowo. Na początku XX w. właścicielem majątku o powierzchni 1054 ha był Rudolf Iwan, którego zniszczone mauzoleum znajduje się na południe od majątku, w lesie na brzegiem Jeziora Jagodne. Przed 1945 we wsi była cegielnia. Szkoła powstała tu w 1927, która funkcjonowała także po II wojnie światowej do 1972. W szkole tej pracował jeden nauczyciel. Podczas akcji germanizacyjnej nazw miejscowych i fizjograficznych historyczna nazwa niemiecka Klein Jagodnen została w 1938 r. zastąpiona przez administrację nazistowską sztuczną formą Kleinkrösten. W 1939 wieś liczyła 148 mieszkańców.

Po 1945 Jagodne Małe użytkowane było jako PGR. Następnie właścicielem opuszczonego pałacu i parku jest "Polmos" Białystok, a pozostałej części majątku osoba fizyczna, która znajdującą się nad brzegiem jeziora gorzelnię adaptowała na dwór.

Obecnie (od roku 2012) właścicielem dworu i otaczającego go parku jest historyk i macenas sztuki, który dokonuje rewitalizacji posiadłości.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kuczkowski W., Szlak Wielkich Jezior Mazurskich, Przewodnik dla żeglarzy, wyd. Fundacja Ochrony Wielkich Jezior Mazurskich FENIX editions, Warszawa-Giżycko 1993, ISBN 83-900217-9-X.
  • Giżycko z dziejów miasta i okolic, wyd. Pojezierze, Olsztyn 1983.