Jaime Mayor Oreja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jaime Mayor Oreja
Mayor Oreja.jpg
Data i miejsce urodzenia 12 lipca 1951
San Sebastián
Minister spraw wewnętrznych Hiszpanii
Przynależność polityczna Partia Ludowa
Okres urzędowania od 2001
do 2006
Poprzednik Juan Alberto Belloch Julbe
Następca Mariano Rajoy

Jaime Mayor Oreja (ur. 12 lipca 1951 w San Sebastián) – hiszpański i baskijski polityk, były minister oraz poseł do Kortezów Generalnych, od 2004 deputowany do Parlamentu Europejskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia z zakresu inżynierii rolnictwa na Uniwersytecie Politechnicznym w Walencji. W 1977 zaangażował się w działalność polityczną w ramach Unii Demokratycznego Centrum. Od lat 80. pełni funkcję deputowanego do parlamentu regionalnego Baskonii.

W parlamencie krajowym zasiadał po raz pierwszy od 1979 do 1982, reprezentując prowincję Gipuzkoa. W 1980 był ministrem turystyki w regionalnej administracji wykonawczej. 30 lipca 1982 został pełnomocnikiem rządu w Kraju Basków, 16 października tego samego roku przeprowadzono na niego nieudany zamach terrorystyczny, wrzucając przez okno jego gabinetu granat. 29 grudnia 1982 nowy socjalistyczny rząd odwołał go z zajmowanego stanowiska.

W 1984 bez powodzenia kandydował jako przedstawiciel demokratycznej koalicji na urząd prezydenta Kraju Basków. Od 1987 kierował własną regionalną partią pod nazwą UPV, w 1989 wstąpił do Partii Ludowej. W tym samym roku uzyskał mandat posła do Kongresu Deputowanych. Od tego czasu zasiadał w parlamencie, reprezentując w różnych kadencjach prowincję Vizcaya lub Araba.

W 1996 został zastępcą sekretarza generalnego Partii Ludowej. Od 1996 do 2001 był ministrem spraw wewnętrznych w rządzie José Aznara. W 2001 ponownie bezskutecznie ubiegał się o prezydenturę Baskonii, obejmując następnie funkcję przewodniczącego klubu posłów PP w regionalnym parlamencie.

W 2004 uzyskał mandat deputowanego do Parlamentu Europejskiego. Został przewodniczącym delegacji ludowców w ramach EPP-ED. W wyborach europejskich w 2009 skutecznie ubiegał się o reelekcję.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]